Saturday, December 19, 2009

गजल

बिर्सिएर मलाई अन्तै जीवन मोड्ने भए
विश्वासमा किन राख्यौ अर्कै नाता जोड्ने भए

दुई आत्मा हामी एक यस्तै यस्तै नानाभाती
दुनियाँमा किन भन्यौ आज मुटु फोड्ने भए

जीवनभरी साथ दिन्छु तिमीलाई भनि भनि
किन खायौ वाचा कसम आखिर तोड्ने भए

तिम्रो बाटो तिमी एक्लै अघि बढे हुन्छ भन्दा
हात समाइ किन तान्यौ बीचमै छोड्ने भए

मर्न किन दिएनौ सानु प्रबिणका आशहरु
पराइको बगैचामा फुलहरु गोड्ने भए

Friday, December 11, 2009

गजल

लागेपछी तिमीलाई दाउ जिन्दगीको
बिर्सिगयौ जोड घटाउ जिन्दगीको

पानीमाथि ओभानो भएर गयौ तिमी
मलाई दु:खिरह्यो घाऊ जिन्दगीको

परिचित बाटाहरुमा आँफै हराए
धेरै खोजे पाइन ठाँउ जिन्दगीको

आफन्ताकै माझमा छी छी र दुरदुर
सार्है सस्तो भएछ भाउ जिन्दगीको

रहस्यमा बित्दैछ प्रत्येक पलहरु
कहाँ कथा लेखेर छपाउ जिन्दगीको

Tuesday, December 08, 2009

अधुरो सपना भाग-६

अनौठौ रहेछ यो जिन्दगीपनी हतारै हतारमा धेरै कुरा गर्नु पर्ने- एउटा नाटक तर बुझ्नै नसकिने कथामा आधारित अनी यो जिन्दगीको पल पलमा यो मन कहीले धार्नी त कहीले पाउमा परिणत हुदोरहेछ के मात्र सोच्न भ्याउदैनर यो मनले राम्रो नराम्रो सबै सबै। यही भ्याइ नभ्याइको हाम्रो सोच भित्र जिन्दगी छ अनी यही जिन्दगी भित्र कसैलाई भेटाउनु छ कसैसग बिछोडिएर, कसैलाई माया त कसैलाइ धोकाले सजाउनु छ ,कसैलाई स्वागत त कसैलाई बिदाइ ,कहीले रमाउनु छ त कहीले तड्पिनु। मैले पनि यो समयको अन्तरालभित्र मेरी निता प्रति राम्रो नराम्रो सोच बनाए होला र त्यहि मनोगत सोचाइको एउटा परिणति थियो मेरो निर्कर्ष उनी अब मबाट टाढिन प्रयासरत छिन्।

दिनहरु बित्दै गए समयसगै उनका स्मरणहरु क्रमश: पातलिन थाले तापनि मनले बिर्सन सक्ने त कुरै भएन। मन सम्झनाले पल पल ब्याकुल बनेर उनकै बोली सुन्न आतुर भएपनी भौतिक दुरता अनी अन्य हजारौं कारक तत्वले गर्दा मेरा इच्छा चाहानालाई मनभित्रै दमित गर्नु पर्ने बाध्यता थियो। महिना १५ दिनमा उनीलाई फोन गर्थे तर उनी मलाई पापी, फटाहा यस्तै उपधीले त्यो क्षण सुसज्जित बनाउथिन साच्चै म उनको नजरमा नराम्रो बनिसकेको थिए। जब उनी त्यसो भन्थिन मेरो एक मनले भन्थ्यो अब तैले तेरी नितालाई बिर्सनु पर्छ अनी फेरी अर्को मनले भन्थ्यो होइन तैले उनलाई सम्झाउनु पर्छ, त प्रति बसेको त्यो नराम्रो छाप तैले भागेर होइन उनिसगै साक्षात्कर गरेर हटाउनु पर्छ उनीपनी नबुझ्ने छैनन एकदिन न एकदिन त कसो नबुझ्लिन सब वास्तविकताहरु।

यसरी नै १५-२० दिनको अन्तरलमा फोन गर्ने मेरो निरन्तरता अगाडी बढिरह्यो उनीलाई कस्तो हुन्थ्यो त्यो पल मलाई थाहा छैन तर उनको बोली मात्र सुन्द पनि कतिबेला मेरो अनुहार हास्थ्यो, कतिबेला मेरो आँखा रसाउथ्यो ती बिगतका यादहरु आखाभरी भरिएर, मनभरी भएर, एक्लै रोएर र रमाएर। मलाई जीवनको कुनै अभिष्ट जस्तो लाग्थ्यो उनिसगको मेरो प्रेम र सामिप्यता, म यति पागल र एकोहोरो भएको थिए उनिप्रती। कहिलेकही त यो संसारमा उनी र म बाहेक कोही पनि छैन भन्ने भान पनि पर्थ्यो मलाई थाहा थियो त्यो मेरो मनको सोचाइ आफ्नै लागि आँफैले गरेको धोका हो तर किन किन मलाई यही यस्तै सोचहरु प्रिय लाग्थे।

करिब बर्ष दिन सम्म यही क्रम निरन्तर बढिरह्यो त्यसपछिका दिनहरुमा हाम्रो भेट बाक्लिन थाल्यो त्यो अप्रत्यक्ष नै किन नहोस email, chat र फोन मार्फत अब हाम्रो भेट हप्ताको २-३ पटक नै हुन थाल्यो। कहीलेकही online मै पनि भेटिन्थ्यो म उनीलाई त्यो क्षण खुब जिस्काउथे उनी रमाउथिन । कहीले उनी रिसाउथिन त कहीले म आँफै पनि रिसाएको नाटक गर्थे हाम्रो माया झन झन प्रगाढ बन्दै थियो। कुरै कुरामा कहीलेकही निराश पनि बनिन्थ्यो जब हामी बीच समाज र त्यसको आडम्बरिता अनी त्यसले निर्धारण गर्ने सक्ने हाम्रो भबिश्यको बाटोलाई लिएर। साँच्चै त्यो हामी हुर्केको सामाजिक पर्खाल कुनै जेलको पर्खाल भन्दा कयौ गुणा अग्लो थियो त्यो पार गर्नु हाम्रो लागि सानो चुनौती थिएन। हाम्रो नाता आबश्यकताले जन्माएको थिएन सबै आबश्यकता पुरा भएपछी समयसगै आँफै हराएर जाने, हामी बीच स्वच्छ हिर्दयको स्पष्टिकरण थियो,हामीलाई राम्रोसग थाहा थियो प्रेम र जीवनको मुल्य अनी भन्थ्यौ भोली जे होस हामी एक अर्का प्रति कुनै गुनासो पाल्ने छैनौ, जीवनमा आइपर्ने कुनैपनी अमिलो परिणतिसग सम्झौत गर्ने छौ। क्रमश:

Tuesday, December 01, 2009

गजल: सम्झनीमै

मनमनै चुलिएको सपनाको खात थियो
भन्नैपर्ने तिमीलाई मिठा मीठा बात थियो

लजालु मुस्कान थियो जुनतारा हाँसेजस्तो
तिम्रो मिठो कल्पनाको मलाई साथ थियो

उत्साहा र स्फुर्तीमा अब्बल थियो हाम्रो प्रेम
मोतिजस्तै टल्किरहने सुनौलो प्रभात थियो

दाँया बाँया यता उता जतततै तिमी तिमी
सबै जिते जस्तो लाग्ने अनौठो उन्मात थियो

निद थेन भोक थेन अह थेन कति पिर
सम्झनीमै बिताएको हजारौं रात थियो

Saturday, November 21, 2009

अधुरो सपना - भाग ५

मेरी निता मलाई भन्थिन म तपाईंलाई पर्खेर बस्ने छु चाडै फर्कनु है। उनका ती वाक्यले फेरी मलाई सोच्न बिबस बनाउथ्यो मेरो आफ्नो स्वार्थ पुरा गर्न एउटा स्वतन्त्र पंक्षीको गन्तब्यमा मैले जाल हाल्नु हुदैन, म बिदेश जादै छु थाहा छैन कहीले कतिखेर अर्काको ठाउमा कस्तो परिबन्ध परि आउछ मलाई त्यो क्षण डरले कमायो अनी सोचे भोली भनेको जस्तै भएन भने मेरो कारणले उनको जिन्दगी तहस नहस त हुदैन? अनी सकिन फेरी हस्ताक्षर गरिदिन मेरी निताको दोश्रो प्रस्ताबमा पनि।

आषाढ ३१ वा july १६ को बिहान म Italy को लागि प्रस्थान गरे त्यसपछिका दिनहरुमा प्रत्येक क्षण उनी मेरो आँखा वरिपरी लुकामारी खेल्न थालिन, सपनाभरी आएर जिस्काउन थालिन अनी म प्रत्येक पल सोच्न थाले उनी बिनाको यो संसार मेरा लागि कती कहाली लाग्दो हुदोरहेछ पौष महिनाको कालो र लामो रात सरह।

जुन दिन उनिदेखी टाढा भए त्यो दिन देखि मेरो अनुहारमा कान्ती छाएको छैन, उनको नाम लिएर बरबराउदा बरबराउदै ओठ कलेटी परिसकेको छ, कहिलेकाही त सम्झनामा मुटु बिथोलिन्छ, शितल पवनले पनि आँगाको लप्कासरी पोल्छ साँच्चै मेरो जीवन यसरी च्यातिदै छ फेरी सिउनै नमिल्ने गरि। प्रत्येक साँझ मेरा नजरहरु उनीलाई देख्ने बाहानामा क्षितिजसम्म हुत्तिन्छन अनी एकैछिनमा निराश हुन्छन सहानुभुतिका कोसेली सगाल्छन, प्रत्येक रात मेरो जीवन प्यालामा ढल्न थालेको छ जब सम्झन्छु त्यो हाम्रो मिठो मिलन जँहा सप्तरङी इन्द्रेणी झै हाम्रा जिवनका रेखाहरु दौडिरहेका थिए, आकासका अदिप्त तारासरी हाम्रो प्रेम चम्किरहेको थियो।

स्मरणमा ताजै छ गरेको बाचा कसम- समाजका सारा प्रतिबन्धहरु तोड्ने छौ र हाँसो खुशी पाउने हाम्रो आफ्नो गोरेटोलाई रोज्ने छौ जहाँ एउटा सुन्दर बस्ती बसाउने छौ त्यहि बस्तिभित्रको बगैचामा हामी एक अर्काको आलिङ्गनमा एक भई नाच्ने छौ, रोमियो र जुलियट जस्तै जीवन र मृत्‍युको कुनै प्रबाहा हुने छैन हाम्रो प्रेममा। दु:खका टोर्नाडोहरु सहज सामना गर्नेछौ तर किन किन आज म कमजोर भएको छु हाम्रा ती सपनाहरु एक मुठी श्वासको ढुकढुकिमा आफ्नो प्राण थेगिरहेका छन्, फेरी मेरो जिवनमा तुवालो छाउदै छ, खण्डहर जिन्दगीको दौरानमा पुन: घाइते बन्दै छु जब मेरी निता मेडल जित्ने प्रलोभनमा मेरो मायाको मुल्य र मान्यता अनी मेरो इमन्दारितामा प्रश्न चिन्ह तेर्साउदै मलाई घाऊ उपहार दिएर अघि बढ्न लागेको देख्दा । क्रमश:

Monday, November 09, 2009

अधुरो सपना भाग-४

आज म यहा न आदर्शका मिठा कुरा गर्दै छु, न कुटनीतिक रुपमा मेरी निता माथि नाटकीय मन्चन रच्दै छु, जुन शब्दहरु यस पानाहरुमा कोरिरहेको छु यी मेरा मनभित्र दबिएर रहेका हजारौ मौन प्रश्नका उत्तरहरु हुन् सबै मेरा बास्तबिकताहरु भेटमै भनुला भन्थे तर समयले मलाई छाड्न लागेकाले यिनीहरुलाई शब्द कुसुम बनाएर एउटा पत्रका रुपमा उतार्ने प्रयास गरेको छु। मलाई थाहा छैन मेरी नीताले मलाई कसरि मुल्यांकन गर्लिन यी मेरा कटु सत्यताहरुलाइ अनि पास वा फेलको कुनै उपाधि समेत दिलाउलिन तर यो भने सत्य हो मेरा यी अनुभबहरु मेरा लागि कहिल्यै फेल हुने छैनन् फेरी भन्लीन घमण्ड गर्नु पर्दैन हो नानु मैले तिमिसग घमण्ड गरेको होइन यथार्थबोध गर्न मात्र खोजेको हु।

अन्तत मैले visa apply गर्ने निर्णय गरे र जेष्ठ महिनाको शुरुमै यसको तयारिमा लागे यतिबेला मेरी निता गाउमा थिइन त्यसैले पनि उनको परामर्श मैले चाहेर पनि लिन सकिन। visa apply गरे अब यसको नतिजा पर्खनु शिवाय म मा अर्को विकल्प थिएन करिब १ महिनाको पर्खाइपछी मेरो हातमा visa सहितको passport पर्यो। एकातिर त्यो दिन मा सार्है खुशी थिए अर्कोतिर भित्र भित्रै मन बिझाइ रहेको थियो उनै मेरी मायालु निताको यादमा अनि अब आगामी दिनमा देखिन सक्ने सम्भावित समस्या इत्यादी कारणले। एकातिर जिन्दगीमा एउटा कठिन युद्ध जितेजस्तो लाग्थ्यो अर्को तिर आफुले आफैसग नजानिँदो पारामा हारेजस्तो। july 16 2007 को tickect booking गरे अब मेरा सामु नेपाल बस्ने दिनहरुको गन्ति शुरु भैसकेका थिए।

बिदेशिनु भन्दा अगाडि एकपटक सबै मित्र मान्यजन, घर परिवार, आफन्तलाई भेटघाट गर्नु उचित सम्झी म पनि गाउतिर लागे आषाढ १४ गते जुन गाउमा मेरी मायालु निता पनि थीइन। मैले त्यस क्षण उनकै आग्रह र उनकै लगानी तर मेरो उपहार उनिलाई भन्दै एउटा औठी चिन्हो लिएर गएको थिए। औठी भनेको त्यस्तो बस्तु जसले मुटुका नसाहरुसग सम्बन्ध राख्छ भन्ने परम्परा छ जुन औठिका बारेमा मैले मेरी आमा र दिदिसग सामान्य कुरा राखेको थिए किनकी म बिस्तारै हाम्रो सम्बन्ध पारिवारिक रुपमा पनि अगाडि बढाउन सजिलो होस् भन्ने चाहन्थे जसले हाम्रा भबिश्यका बाटहरु पनि अली सहज बनोस।

आषाढ १७ गते म पुन: काठमाडौं फर्के यसपटको मेरो यात्रा अरु यात्रा भन्दा नितान्त फरक थियो किनकी म मेरी नितासगै गाउ देखिको काठमाडौं सम्मको यात्रामा थिए। पानी परिरहेको थियो, बाटो चिप्लो हामी बिच अरु गफ गाफ भन्दा कसरी जोगिएर हिंड्ने भन्ने कुरा नै प्रमुख बन्यो गाउदेखी धादिङसम्मको बाटमा खासै कुराकानी भएन। करिब ११:३० तिर हामी धादिङ बजारमा आईपुग्यौ त्यसपछी हामी काठमान्डौ लाग्नु पर्ने थियो हामीसगै अरु २ जन साथीहरु पनि थिए। मैले बसको ४ वटा ticket लिए अब हामी पुन अर्को यात्रामा थियौ। मेरी निता र म दाँया र बाँयाको seat थियौ, म केही कुरा गर्न चाहन्थे उनी मसग झर्किन्थिन उनी म सग रिसाएकी थिइन शायद त्यो उनिले म प्रती गर्ने प्रेमको पिडा थियो,मैले यसरी नै बुझे। म भित्र पनी उनिलाई सम्झाउने कुनै शब्द थिएन त्यतिबेला। यात्रा अगाडि बढीनै रह्यो यसैबिच म सितापाइलामा झर्नु पर्ने थियो र म झरे पनि उनीले मलाई बिदाइ गर्ने हिम्मत पनि गरिनन त्यो क्षण मलाई किन किन जीवनमा ठुलो गल्ती गर्दै छु भन्ने लागिरह्यो तर के गर्नु जे हुनुछ भएरै छाड्दो रहेछ।

आषाढ २६ गते म पुन: गाउ फर्कनु पर्ने थियो त्यसैले यस समयको अन्तरालमा साधारण किनमेलमा नै मेरा दिनहरु बित्न थाले। आषाढ २२ गते बिहानको खाना खाने गरी उनी मेरो कोठामा आइन, एक जना गाउको दाजु अनी मेरो भाई हामी सगै थियौ, खानपान पछी दाजु र भाई काम बिशेषमा प्रस्थान भए अब थियौ उनी अनी म। भुलेको छैन त्यो दिन उनी मेरो काखमा धेरै रोएकी थिइन मैले कहिले देखेको थिइन उनिलाई यसरी बिचलित बन्दै रोएको म लाचार बनेर उनिलाई सम्झाइरहेको थिए। उनी भन्थिन मेरो सिउदो भरिदेउ म डराउथे किनकी मेरा सामु त्यती सजिलो थिएन त्यो उत्तराद्ध क्षण। हो नानु मेरो पनि चाहना थियो जतिसक्दो चाडो तिम्रो सिउदो सजाउने तर सबै कुराहरु ब्यबस्थित गर्न नसक्ने समयको सिमितता थियो म सग, समस्याका पहाडहरु थिए मेरा अगाडि फेरी हाम्रो सम्बन्धलाई मेरो परिवारले सहज रुपमा लिदैन भन्ने पनि थाहा थियो जुन क्षण म पनि बिदेशिदै थिए यदी तिमीलाई आफ्नो बनएको भए तिमीले हजार दु:खहरुको सामाना एकैपटक गर्नु पर्ने थियो जुन म कहिल्यै चाहदैनथे। गाउघर, साथीभाइ, इष्टमित्र सबैले तिम्रो खेदो गर्थे मेरो अनुपस्थितिमा तिमीलाई बिचलित बनाउथे जुन म चाहदैन थे। म बिदेश तिमी गाउ अनेकौ कुराहरुको अभाब, हजारौ मानिसहरुको कटाक्ष हामी बिच त्यस्तो मनोबैज्ञानिक संकट निम्तिन पनि सक्थ्यो जुन अवस्थामा हाम्रो जीवन रह्न्थ्यो वा रहदैनथ्यो म भन्न सक्दैनथे त्यसैले पनि मैले तिम्रो सिउदो सजाउने रहरलाई मन भित्रै कुन्ठित गराए। क्रमश :

Tuesday, September 22, 2009

शुभकामना !

मनभरी सुख अमनचयन र शान्तीले बास गरोस, दु:ख, बाधा अड्चन सबै हटोस, प्रगतीतर्फ तपाईंका पाइलाहरु अगाडि बढुन, भात्रित्वको भाबना उजागर होस्, सफलता नै सफलताले तपाईंलाई पछ्याइरहोस् बडा दशै २०६६ को सुखद अबसरमा सम्पूर्ण नेपाली ब्लगर मित्रहरु, देश बिदेशमा छरिएर रहेका नेपाली दाजु भाई दिदी बहिनी र सम्पूर्ण हिन्दूजनहरु प्रती शुभकामना व्यक्त गर्दछु।

Friday, September 11, 2009

अधुरो सपना भाग -३

वालापन देखिकै चिनारी, गाँउघरमा हुने आजापुजा, दसैं तिहार अनी देउसी भैलोसगै अंकुराएको प्रेम सुख दु:खका साथ जे जस्तो जीवन चलेकै थियो, गोदावरी, स्वयम्भु, बालाजु हामी दुइको भला कुसारी गर्ने उत्तम थालो बनेको थियो। अझ स्वयम्भु त हाम्रो प्रेमको पर्याबाची नै भैसकेको थियो। धेरै साँझ स्वयम्भुकै काखमा सगै बिताएका थियौ चाहे त्यो माघको चिसो साँझ होस् वा चैत्रको सिरेटोले सेकेको साँझ मेरी प्यारी निता आफ्नो गुलाबी पछ्यौराभित्र जतनले मलाई लुकाउथिन म उनकै मायालु स्पर्शमा मन्त्रमुग्ध बनिरहन्थे । रात छिप्पीदै जान्थ्यो हामी आ-आफ्नो डेरातिर लाग्थ्यौ फेरी भेट्ने वाचाका साथ भोलीको साँझको मिठो सपना आँखाभरी सजाएर।

अह कुनै छलकपट थिएन, विश्वाशको दरो पर्खाल थियो हामीबिच, एक अर्काको समस्या सग परिचित अनी सहयोगी, एक अर्कामा सम्मान, दु:खमा सहानुभुती र सुखमा कन्जुसाइ नगरि हासिदिने हाँसो सबै थियो। यताकता गाँउघरमा हाम्रो सम्बन्धको बारे गाइगुइ हल्ला सुनिन्थ्यो त्यसपछी उनी अली बिचलित बन्थिन म उनलाई सम्झाउथे एकैछिनमा उनी मलाई हेरेर फिस्स हाँसिदिन्थिन, उनको मिठो मुस्कानभित्र म हराउथे र मनमनै भन्थे रमेश त सार्है भाग्यमानी छस।

चिनारी पुरानो भएपनी यसरी एक अर्काबिच नजिएको ८-१० महिना मात्र भएको थियो, अब्यक्त प्रेम छातीभित्र सानैदेखी अंकुराएको भएपनी यसले उचित बातावरणको अभाबमा फस्टाउने बातावरण पाएको थिएन। यसरी नजिकिनु भन्दा केही महिना पहिले मैले आफ्नो सम्पूर्ण कागजपत्र बिदेश जान भनेर एउटा italian साथीलाई पठाएको थिए। बर्ष दिन बितिसकेको थियो यस बिचमा १-२ वटा सामान्य सन्चो बिसन्चोको ईमेल भन्दा बढी मलाई साथीले केही खबर पठाएको थिएन। एकातिर बिदेशिने मेरो योजना दिन प्रतिदिन सेलाउदै थियो भने अर्कोतिर काम भैहाल्छकी भन्ने झिनो आशा पनि मरेको थिएन। जसरी नितासगको माया दिन प्रतिदिन मौलाउदै थियो त्यसरिनै एकाएक बर्षौ थन्केर बसेको मेरो काम पनि बिदेशमा अघी बढेछन।

२०६४ जेष्ठ महिनाको मध्य तिर हो बेलुकाको करीब ९.०० बजेको हुदो हो मलाई साथीले फोन गरेर आफुले सबै आबश्यक कागजपत्र मेरो ईमेलमा पठाइदिएको ति document लिएर italian consulate गई भोली नै visa apply गर्नु,मैले हुन्छ भनेर फोन राखे।तुरुन्तै मेरो मनमा ज्वालन बढ्न थाल्यो मेरा अगाडि २ वटा बाटहरु प्रष्ट रुपमा देखा परे , visa apply गरी बिदेशिने वा नेपालमै पढाईलाई निरन्तरता दिदै प्रेमको हाम्रो मुनालाई कलकलाउदो रुपमा फास्टाउने बातावरण सिर्जना गर्ने। दुबै बाटहरु मेरा लागि असहज थिए त्यो रात कुनै ठोस निर्णय मेरो मनले गर्न सकेन, दुई बाटाहरुको हरेक पक्ष केलाउदा पनि मैले आफ्नो निष्कर्ष पाइन म साचो अर्थमा मन भित्रको अत्यासलाग्दो द्धन्दभित्र अलमलिएको थिए। क्रमश:

Friday, September 04, 2009

गजल: सधैंभरी यि नजरमा

सधैंभरी यि नजरमा छाइ राख है
सपनि मै भनेपनी आई राख है

आउँदैछु फर्की तिमीलाई आफ्नो बनाउन
हाम्रो मिठो मिलनको गीत गाइ राख है

अनौठा अबिश्वासी कठिन क्षणमा पनि
हिर्दयमा मायाको दिंप जलाई राख है

जती हेर्यो हेरु लाग्ने सुन्दर फूल बनी
यो मनको बगैचामा लहराइ राख है

कोमल ति ओठका मधुर मुस्कान छरी
बाबु भनी तिम्रो मुखले बोलाई राख है

Tuesday, August 25, 2009

अधुरो सपना भाग -२

उ आँफैलाई भन्दै थियो रमेश आज त सगै के छैन? जागिर छ, परिवार छ, आफुलाई भन्दा बढी माया गर्ने निता छे, गाँउ समाजमा चर्चा परिचर्चा त्यरै छ रमेशको मन खुशीले उर्लिएको थियो। यतिखेर उ आँफैभित्र हराएको छ,कोठाको झ्यालको शिशाबाट संसार चिहाउछ। आकाश निर्मल छ, मौसम सामान्य छ, बातावरणमा शुन्यता छ, बोल्ने साथी कोही छैनन , कोठाको एउटा कुनामा टेलिभिजन, अर्को कुनामा रेडियो अनी त्यससगै टासिएको बिछ्यौना जुन आज उसको आत्मिय साथी बनेको छ, उसका सबै दु:ख सुख, बाध्यता बिबशता बुझेको छ र उसग कहिल्यै रिसाउदैन यो। उ यसलाई खाद्छ, माड्छ वास्तवमै धेरै अन्याय सहेको छ यसले तरपनी आजसम्म अह एक शब्द पनि भनेको छैन किनकी यसले बुझेको छ रमेश बिना रित्तो हुनुपर्छ भनेर तर यसले यो पनि बुझेको छ रमेश एकदिन उसलाई छोडेर टाढा टाढा जानेछ फेरी कहिल्यै नफर्कने गरी र पनि उ आज खुशी छ र त पलपलमा साथ दिदै छ, यसले आफ्नो अस्तित्व बुझेको छ, जुनसुकै चुनौती व्यहोर्न तयार छ मात्र रमेशको खुशीमा किनकी आज यसले अती माया गर्छ रमेशलाई।

यतिखेर रमेश यही बिछ्यौनामाथी टोलाउदै छ जसले उसलाई जीवनकै सुन्दर क्षणहरुमा साथ दिएको थियो अनी उसका सपनाहरु एकाएक आकाशीदै छन, धेरै दिनदेखी निरन्तर झरी परिरहेको छ,हुरी बतास चलिरहेको छ, चट्याङ परिरहेको छ, चिसो चिसो बताससगै बातावरणमा परिवर्तन छाउदै छ, बिखण्डित मनभित्र ज्वालामुखी फुटेसरह अनेकौ कुराहरु तछाड मछाड गरी उर्लिरहेका छन। हिजो अस्ती जस्तो सार्है जागर पनि चलेको छैन, मस्तिष्क शिथिल बनेकाले सोच्न नसक्ने भएको छ, उ कसैको स्मरणमा उर्लिएर आएको बढीलाई किनार लगाउने प्रयासमा बाध बाध्दै छ , निमेष निमेषमा झुल्किरहने उनको सुन्दर मुहारले भने सदा झै आजपनी जिस्काइरहेको छ,उ आनन्दित मुद्रामा आँफैसग एउटा बहसको थालनी गर्दै छ।

आज मसग अस्थिरता भित्रको आगाध स्नेह छ, चुडिएको हिर्दयको अधुरो स्पर्श छ, सपना बिनाको सहारा छ, खल्लो उराठलाग्दो शिशिर छ, माधुर्यता बिनाको मधुरता छ, बेश्रिन्खलित जिन्दगिको श्रिन्खलाबद्ध पिंडा छ, कठोरतामा उकुश मुकुश मन छ अनी चिरचिराहट हाँसो बाँकी छ, म नितान्त एक्लो छु, म रित्तो छु र पनि म खुशी छु। सफलताको खोजिमा मेरा पाइला भौतारिरह्न्छन अचानक ठेस लाग्छ र मुर्छित हुन्छु, सकी नसकी खुशीहरुमा रम्न खोज्छु दु:खका भङ्गलाहरुले चेपिदिन्छन ,एउटा जीवन जित्ने युगान्तकारी कथा लेखु भन्छु एक्कासी शब्दहरु प्रतिसप्रधामा लागि पर्छन अनी अन्त्य हुन्छ मेरो कथा शुरु हुनै नपाई। म आत्मियता प्रेमको कुरा गर्छु दुनियाँ स्वार्थको कुरा गर्छ अनी म ओझेलमा पर्छु , म यथार्थताको कुरा गर्छु , यो दुनियाँ झुटको मिठो ताना बाना बुन्छ र मलाई किनार लगाउछ। साँचो अर्थमा म आज थकित छु, पिंडित छु, निरही छु।
यो माया भन्ने कुरा पनि अचम्मको हुदोरहेछ , जती धेरै गर्‍यो त्यती पिंडा बढ्दै जाने, जती धेरै सुन्यो त्यती नै रमाइलो अनुभुती हुने, जती नै पिंडा भोग्नु परेपनी कहिल्यै भो अब त गर्दिन भनेर भन्न पनि नसक्ने, जती बुझ्न खोज्यो उती रहस्यमय बन्दै जाने। कुनै मदिराको नशा जस्तो जती पियो उती पिउ पिउ लाग्ने। कती डरलाग्दो र शक्तिशाली छ यो स्मरणमै पनि मनभरी सुनामी नै ल्याइदिने। इर्श्या, रिस, शंका, उपशंका,छल कपट, विश्वाश, प्रतिसोध, समर्पण,हार, जित, भुत, बर्तमान, भबिश्य के छैन यो मायामा? तर के गर्नु सबै भएर पनि कहिलेकाही यो यती कमजोर बनिदिन्छ सोच्न पनि नसकिने गरी। क्रमश:

Sunday, August 16, 2009

कथा: अधुरो सपना भाग १

झिसमिसे उज्यालो हुँदै थियो, चराहरु चिरबिर चिरबिर कराउन थालेका थिए, ओ हो रात पनि कती चाडै ढलेछ आँखा झिमिक्कै गर्नै नपाई कोठाको झ्यालको सिसाबाट छिरेको सडक छेउको बत्तिको मधुरो प्रकाशसग नाडीको घडी हेर्दै निता मुस्कुराएकी थिइन। उनी भन्दै थिइन रमेश अब म जान्छु क्याम्पस जानु पर्छ। माघ महीना भएर पनि होला समयले बिहानी निम्ताय पनी सुर्यले आफ्नो प्रकाश धर्तिमा भने छर्न पाएको थिएन। रमेश उठ्छ, कपडा लगाउछ र उ नितालाई उनको कोठासम्म पुर्याउन जान्छ, बाटामा मर्निङ वाकमा हिंडेका एकाध व्यक्ती बाहेक सडक सुनसान छ, एक अर्काको हात समाउदै उनिहरु अगाडि बढ्छन, नितालाई कोठा नजिक पुर्याएर रमेश आफ्नो कोठामा फर्कन्छ अनी बिछ्यौनामा पल्टिएर अनेक कुरा मनमा खेलाउछ।
आँखाभरी रातको झझल्को उर्लिएर आउछ,स्मरणमा उ कुनै अबोध बालक स्तन पान गर्दै आमाको काखमा हराए झै हराउछ, नरमाओस नहराओस पनि कसरी त्यो रात जीवनकै सुन्दर रातहरु मध्यको एउटा रात थियो।
दुबैको गहभरी आशु टलपलाएका थिए, खुशीको कुनै सिमा थिएन, एक अर्काको आलिङ्गनमा बाधिएर बर्तमान देखी भबिश्यसम्मको लामो सपनाको माला बुन्दै थिए, अथाहा प्रेमको कुरा भएको थियो, अनी गाँउ समाज, छरछिमेक, शत्रु मित्रले कुन रुपमा हाम्रो सम्बन्ध लाई हेर्लान? हामी कसरी समाज सामु प्रस्तुत हुने? भोली कथम कदाचित एक अर्काबाट हामीलाई छुटाउन खोजे के गर्ने?यस्तै हजारौ बिषयमा बहस भएको थियो। निष्कर्ष भने एउटै थियो हर हालतमा प्रेमको डोरी चुड्न नदिने, प्रेमको लागि जस्तोसुकै त्याग गर्नु परे पनि पछी नहट्ने।
रमेश एकपटक फेरी आफ्नो बिगत भित्र हराउछ, एक्लै बराबराउछ, अहो मेरा ती बिगतका कालखण्डहरु कती दर्दनाक, कती भयनाक थियो है। तातेताते हिंड्ने बेलामा अगेनुको भुङ्रोमा पसेर पोलेको खुट्टा हेर्छ,अनी उ आफ्नो आमालाई सम्झन्छ,त्यती बेला ६,६ महिना सम्म मैले आमालाई कहिल्यै निदाउन दिइन रे, कती दु:ख सहेर मलाई हुर्काएकी थिइन उ केही क्षणमै भाबुक बन्छ।
शायद ५,६ बर्षको थिए होला दशैमा बलिको नाममा घर छिमेकमा खशी बोका काटेको सिको गर्दै साथीहरुसग खेलेको त्यो दिन मेरो खशी बन्ने पालो अनी मान बहादुर र नरबहादुर मलाई दाम्लोले बानेर तर्दै थिए भने प्रकाश हातमा खुर्पा लिएर मेरो गर्धन एक चोटमै छिनाल्ने भनेर कसिदै थियो धन्न भगवान कता कताबाट हजुर बुवा आई पुग्नु भो र ठाडै स्वर्ग पुगिएन रमेश स्मरणमै लामो श्वास फेर्छ।
२०५० श्राबण ४ गतेको रात सम्झन्छ, त्यो कालो रात त्रिशुलीको भेल घाटिसम्म आउँदा पौडेर २ मिटर जती माथि पुगेको केही सेकेन्डमै बगेको दिदिको घर सम्झन्छ अनायसै उ भित्र भगवान पर्ती श्रदा जागेर आउछ र भन्छ धन्न भगवान धेरै चोटि मृत्‍युको मुखमा पुर्याएर बचाइराखेका छौ।

फेरी उ २०५८ मंसिर १२ गतेको रात सम्झन्छ र पुन शिथिल बन्छ, त्यो रात करीब ३ बजेको हुदो हो,उ प्रहरी र सेनाको घेराबन्दिमा परेको थियो, तत्कालिन देउबा सरकारले उसलाई आतंककारीको परिचय दिदै आफ्नो नियन्त्रणमा लिएको थियो , प्रहरी हिरासद भित्र उसले मानसिक रुपमा निकै पिडा व्यहोरेको थियो भने शारीरिक रुपमा निला डामले शरीर सजाएको थियो। बिना कुनै कर्तुत, बिना कुनै सपुत प्रमाण बिना ६,६ महिना उसले जेलका चिसा सिढिमा आफ्नो जीवन व्यतित गर्नु परेको थियो, उसको सुनौलो भबिश्य त्यो दिन च्यातिएको थियो फेरी सिउनै नसकिने गरी। बिछ्यौनामा माथि चिट चिट पसिना काढ्दै उ अत्तालिन्छ अनी भान्सा कोठामा छिरेर २ गिलास पानी एकै श्वासमा पिउछ।
क्रमश:

Saturday, August 08, 2009

गजल: जीवन

धेरै भयो यो मस्तिस्क शुन्य प्रा:य भएको, दिनभरिको कामको चापले थाकेर मन न बहलिन पाएको छ, न कुनै सिर्जनाले गर्भधारण गर्न पाएको छ,आज शनिबार केही क्षण फुर्सद मिल्यो अनी कनी कनी भएपनी यो गजल लेखे, हुनत कता कता आँफैलाई चित्त बुझ्दो छैन तरपनी संगम पनि तृषित छ निकै दिन देखी र यो टासो मन लागि नलागी भनेपनी टासेको छु।

नोट: मैले हाम्रो संस्कृती र भेष भुषाको अबमुल्यन गर्ने अभिप्रायले यहाँ केही शब्द प्रयोग गर्न खोजेको होइन, यदी कसैको हिर्दयमा ती शब्दहरुले चोट पुर्यायमा क्षमा प्राथी छु।
मेरो जीवन भारी बिनाको भरिया भएछ
जताततै प्वालै प्वालको फरिया भएछ

हुने नहुने सब गरे मात्र आफु खुशी हुन
सत्य हजुर आज चिसो चिया भएछ

हाँसखेल ठट्टामा कती बर्षा बिते बिते
आखिर जीवन घाऊ लागि छिया भएछ

पराइ यसै टाढा आफन्तकै वास्ता छैन
जीवन कतै रोप्न नमिल्ने बिया भएछ

यसरी नि जीवन सड्ला थाहै थिएन
टिटानस नै लगाइदिने खिया भएछ

Saturday, July 25, 2009

गजल: किन?

गजल: किन?

मलाई दोषी देखिरहयौ बदलिएनौ किन?
माया गर्छु भनिरहयौ पग्लिएनौ किन?

पिंडाले म जलिराछु समस्याले चेप्पिराछु
समाधानका बाटहरुमा देखिएनौ किन?

नजरकै वरिपरी डुलिरहन्थ्यौ हिजो अस्ती
आज मनको बगैचामा भेटिएनौ किन?

गन्तब्यमा पुगिछाड्ने गरेको वाचा कसम
स्वार्थ पुरा भएपछी सम्झिएनौ किन?

समर्पणको कुरा गर्यौ प्राप्ती सहज हुँदाहुँदै
मलाई आफ्नो बनाउन तम्सिएनौ किन

Saturday, July 11, 2009

गजल: फेरी अर्को पासो भित्र

प्रबिण माथि सुनामी नटरेकै जाती
तिमी बाँच्नु हाँसेर म मरेकै जाती

गगनमा उड्नु सधैं क्षितिज चुम्नलाई
दाग लाग्छ यो संसारमा नझरेकै जाती

छुट्टै संसार बनाउने तिम्रो मेरो भन्थ्यौ
आदर्शका कुरा अब नगरेकै जाती

सुक्क सुक्क गरी गोहिको आशु नबगाउ
तिम्रो मनमा मेरो माया नसरेकै जाती

चोटको उपहारमा रमाउन थालेको छु
फेरी अर्को पासो भित्र नपरेको जाती

Saturday, July 04, 2009

गजल: मन लाछ

आज मलाई बशन्त झै फूल्न मन लाछ
मङसिरको सेरा फाँट झै झुल्न मन लाछ

बोल्दा सधै हाँसिरहने उनको बानिसँग
रमाउदै मलाई पनि घुल्न मन लाछ

सबैको मनदेखी आत्मा सम्म छाउने
त्यो निर्दोषी पनसँग खुल्न मन लाछ

पल पलको स्मरणलाई साक्षी बनाउदै
भमरा भई फूलमाथी डुल्न मन लाछ

दुई दिने जिन्दगी उमङ्ग लिई साथमा
जीवनभरी उनकै प्रितमा भुल्न मन लाछ

Thursday, July 02, 2009

आत्माकथा: बिगतको डायरिबाट

अबोध निश्चल र निर्दोष आकर्षण नै त्यो शक्तिशाली आकर्षण थियो जुन आकर्षण पक्कै अस्वभाविकता र गम्भिरता थियो। हो त्यही गम्भिरता नै मेरो लागि आकर्षणको मुल कारण बनेको थियो। ठुलो आँखा, लामो कपाल, झाँगीएका परेली, शालिन अनुहार र ममताले भरिएको मुटु, साँच्चै सिङ्गमरमरको मुर्ती कुनै सिपालु कालीगढले कुदेर बनाएको जस्ती। शायद उनको हारहारिमा पुग्ने मेरो जीवनमा अरु कोही नहुन पनि सक्छन। पिँडाहरुले खारिएकी, दर्दहरुले निथ्रुक्क भिजेकी उनिमा आँशुको खहरे पिएर जिउन सक्ने सामर्थ्य ईश्वरले प्रदान गरेका छन भन्ने अनुभुती मलाई भएको छ।
आजकाल मेरो दिनचार्य यस्तै बनेको छ , क्याम्पस जानु, फर्कनु, क्याम्पसबाट फर्केपछी केहीबेर टहलिनु जब जब दिन ढल्न खोज्छ पश्चिमी क्षितिजमा घाम पहेलिएर हराउनै लाग्छ अनी सम्झनाको झटारोले मेरो मानसपटल बिथोलिन्छ, भावबिहोर हुन्छु, भक्कनिन्छु, मेरो अनुहार एक्कासी ओइलाउछ यसरी कि वारुदका छर्राहरुले आहात बनएको गुँराशका घाइते पोथ्राहरु वताससँग जीवनको भिख मागेर सिरसिर सुसाएको जस्तै गरी। एकाएक म भित्र सन्नाटा छाउछ फेरी जीवनको आँखीझ्यालबाट संसारलाई चिहाउछु र सम्हालिन्छु। मनमनै भन्छु तिमीमा अस्ताउन र उदाउनको महत्व बराबरी छ तर म मा त्यस्तो समानता छैन म उदाउदा खुशी हुने लोक अस्ताउदा रुने गर्छ तर तिमी उदाउदा र अस्ताउदा समस्त लोक हाँस्ने मात्र गर्छ त्यसैले तिमी उदाउनु पर्छ म अस्ताए भने अर्को नयाँ तारा उदाउने ठाउँ खाली हुन्छ र त म अस्ताउनै पर्छ।

समयको चक्र मानिसको पहुच भन्दा बाहिरको कुरो हो भन्ने थाहा त मलाई पनि थियो तर नियतिको भोगाइले एकदिन मेरै जिन्दगीलाई यसरी पार लगाउला भनेर मैले कहिले कल्पना समेत गरेको थीइन तर पनि म ठिकै छु र त मलाई नै थाहा छैन नियतिले न्याय वा अन्याय के गर्‍यो म माथि भनेर।
खन्डहर जिन्दगीको बहकाइमा एकदिन बशन्तको आगमन होल अनी म पनि फुल्ने छु, टुक्रा टुक्रामा बिच्छेदित मेर बिच्छिप्त भाबनाहरु संगठित होलान र माल गाँसौला, कल्पनाको सिमारेखाहरु यथार्थमा कोरिएलान अनी गहभरी हर्षका आँशु लिदै उनको अँगालोमा जीवनभर लुटपुटिउला तर सबै सपनाहरु टुटे फुटे काँचको कुनै भाडो सरी कहिल्लै जोड्नै नमिल्ने गरी।

कती दिन त सपनिमा उनकै नाम लिएर बरबराए रे..... पनि। लाग्थ्यो उनिलाई जिन्दगीको हरेक मोडमा साथ दिनेछु तर मेरा अन्तरइच्छाहरु सपनाकै दिवाल भित्र कैदी भए त्यसपछी निर्दोषी मेरा आँशुहरु सुकाउदै कती दिन वाँचे होला, पिंडाहरु आँफैभित्र लुकाएर राखेहोला, नचाहेर पनि देखाउने बाहानामा छाती फुकाएर हाँसे होला, मुटु चुकाएर पनि प्रतिक्षामा कती बसेहोला तर आज म कमजोर भएको छु त्यसैले आफ्नो शिंर झुकाएर सारा मेरा खुशीहरु तिमीलाई दाईजो दिदै अर्को जुनिमा तिम्रै हुन पाउने आशाका साथ ईश्वरसँग प्रथाना गर्दै छु।

समयले मलाई वा मैले समयलाई छाडे यही अनुत्तरित प्रश्नले मलाई घचघचाइरहन्छ तर पनि म नतमस्तक भएर चुपचाप बसिरहन्छु मलाई नै थाहा छैन उत्तर के दिउ। वाध्यता र परिस्थितीलाई अगाडि सार्दै म ठीक छु त भन्छु नपत्याउ पनि कसरी नत्र आफुलाई आफ्नै विश्वासको प्रश्नचिन्ह आइलाग्छ, पत्याउ फेरी कसरी समस्यासँग जुध्ने प्रयास नै गरिन तापनी म सँग आज कुनै गुनासो छैन किनकी उनको प्रगती र खुशी हेर्ने मेरो स्वार्थ छ यही पुरा भए हुन्छ अब।
मस्तिस्कको चेतनाले मनलाई बाल्न नसकेपछी गल्ती हुँदा रहेछन तर अन्जानमा हुने कैयौ गल्तिहरुलाई देखाउदै म आफुलाई दोषी भन्न पनि सक्दिन र आत्माआलोचना गर्न पनि चाहन्न जुन समयमा जे कुराको महत्व छ त्यही रोज्नु पर्ने रहेछ, जस्तो मोड आउछ त्यसरी मोडिनु पर्ने रहेछ त्यसैले त पुन: एकपटक समिक्षात्मक आत्माकथा लेखु लेखु लाग्यो र यि अक्षरहरु अमुर्त अभिव्यन्जनमा यि शब्दहारहरु बुन्दै छु।

२ बर्षको समाप्ती सँगै उनिसँगको सामिप्यता झन झन प्रगाढतातिर उन्मुख भइरहेको छ अब त सानो भन्दा सानो कुरा पनि उनकै परामर्श र सहयोगमा गर्न मलाई मन पर्न थालेको छ। थाहाछैन अनिश्चित गन्तव्यको दौरानमा अझै करिब १ बर्ष सँगै बिताउनु पर्छ त्यसपछी उनी आफ्नो लक्ष्य र उधेश्य अनुरुप कता मोडिलिन अनी मलाई पनि मेरा इच्छा,चाहनाले कहाँ लगेर कसरी पार लगाउला तर आज मै रम्नु पर्ने यो दुनियाँको रित सँग म बिबस बनिरहेको छु।

चोटै चोटबाट प्रताडित मेरो जिन्दगीको पानाहरु पल्टाउदै अघी बढ्ने क्रममा थोरै भनेपनी बहारको अनुभुती हुन थाल्यो जब म क्याम्पसमा स्नातक प्रथम बर्षमा भर्ना भइसकेपछिका थिए। एकातिर एस एल सी पास पछीको एउटा शैक्षिक खुड्किलोको समाप्ती अर्कोतिर नयाँ साथीहरु सँगको भेट मन उमंगले चङ्गा सरी उडेको थियो तर मेरो व्यक्तिगत कारणले गर्दा मैले यसलाई निरन्तरता दिनमा केही ढिला भइरहेको थियो। करिब करिब प्रथम बर्षको अन्त्यतिर मात्र मेरो परिचयले निरन्तरता पाउन सक्यो अनी त्यही दिन देखी मेरो दुर्दशा शुरु हुन थाल्यो।
पछी को परिचय, छोटो समयको अन्तराल बिच कसैसँग यती नजिकिन पुगेछु सम्झदा नै कहाली लाग्ने गरी, हाम्रो नजिकाइलाई न कसैले कुरा काट्न बाँकी राखे न इश्र्या मै जल्न नै। अझै भन्दा २०६१ भाद्र महिनाको अन्तिम दिनहरुमा त यसले अचम्मको व्यापकता नै पायो। यसको भागीदार म पनि थिए भन्दा हुन्छ किनभने म साथीहरुको जिस्काइको कुनै प्रतिपाद गर्दैनथे, सहजै लिइदिन्थे यसरी दिन प्रतिदिनको जिस्काइले वास्तबमा म उनिसामु यती नजिकिन पुगेछु उनका हरेक व्यवहार र प्रतिकृयाले समेत म मा उर्जा थप्न थालिसकेछ तर पनि म यती कमजोर थिएकी--
२०६१ आश्विन महिना थियो फोनको घन्टी बज्छ, फोन उठाउछु, उही परिचित आवाज अनी एक्कासी थाहा छ प्रबिण! तपाईं र मेरो बारेमा त क्याम्पसमा व्यापक हल्ला छ के हो? भोली क्याम्पस अली चाडै आउनु कुरा प्रष्ट हुनुपर्छ। भन्न त मैले सहजै हुन्छ भनिदिए तर ति कुराहरुले भने मलाई भित्र भित्रै पिरोल्न थाल्यो त्यसपछी हाम्रो संकिर्ण सोचाइलाई एकपटक धिक्कारे, मन मनै सोचे के एउटा केटा र केटी असल साथी बन्नै सक्दैनन त? फेरी अर्को पाटाबाट सोचे साँच्चिनै म उनलाई मन पराउन थालइसकेको छु। हुनत मित्रता भित्र पनि प्रेम हुन्छ अनी प्रेम त पहिला साथीकै सम्बन्ध बाट शुरु हुन्छ। यस्तै यस्तै प्रश्नहरुको बहकाइमा निदाउन पुगेछु।
भोलिपल्ट अघिल्लो दिनको वाचा अनुरुप हाम्रो भेट क्याम्पसको कुनै कोठामा भयो। शुरुका क्षणहरु त मेरा लागि किन किन यती कठिन भए घाइते सिंपाही जस्तै , प्रसब पिडामा छटपटाएकी नारी जस्तै। उनी प्रश्नहरुको एक पछी अर्को बर्षा गर्थिन म मौन थिए तर अन्त्यमा वास्तबिकताले स्थान लियो सबै एक अर्काका कुराहरु साटासाट भए अनी उनकै आग्रह अनुरुप मैले आफुलाई बदल्नै पर्ने भयो तरपनी म भित्र यस दुनियाँलाई झुटो साबित गराउने चुनौती थपिएको महसुस मैले गरे। धेरै समयको अथक प्रयासका बाबजुत म ठीक थिए दुनियाँको सोचाइ गलत थियो भनी म पूर्ण रुपमा प्रमाणित गर्न सफल भएको छु जस्तो मलाई लागेको छ .
यसरी नै दिनहरु बित्त्ने क्रम यथाबत नै थियो, जाडो बिदाको बेला पनि भयो करिब १ महिनको। बिदा शुरु हुनु भन्दा केही दिन अगाबै म धादिङ तिर लागे, राजनीतिक हिसाबमा देश अती नै तातिरहेको थियो सबै बाटाहरु बन्द थिए तापनी म आफ्नो गन्तब्यमा पुग्नु नै पर्ने थियो र पुगेपनी। २-४ दिनको काम समाप्ती पछी म पुन काठमाडौं फर्किए त्यतिबेला क्याम्पस बिदा भइसकेको थियो सबै साथीहरु घर तिर लागिसक्नु भएछ त्यसैले पनि कसैसँग भेट भएन।
माघ महिनको जाडो शनिबारको दिन छतमा पारीलो घाम ताप्दै थिए फोनको घन्टी बज्छ फोन उठाउछु उही परिचित स्वर अनी एक्कासी मेरो दिदी सँग कुरा गर्नु ल किन, कँहाबाट यस्ता प्रश्नहरुको अड्काइमै फोन दिदिलाई दिइन्छ एकाएक १७ गते को विवाहा गोरखा आउनुपर्छ अरु साथीहरुलाई पनि निमन्त्रणा दिने तपाईंको काम। अनी मेरा शब्दहरु एक्कासी रोकिए तर के गर्ने वास्तबिकता यही थियो जुन भित्र जो सुकैले आफुलाई समर्पित गर्नुपर्छ किनकी यो भएरै छाड्छ त्यसपछी मन भित्र उत्सुकता तथा अन्योलताको बाढी उर्लियो। मनमनै अनेकौ कुराहरु सोचे के बैबाहिक जीवन आवश्यकता त हो अपरिहार्यता भने अबश्य होइन फेरी मेरो मनमनै चुलिएको भबिश्यको आशामा तुशरापात हुँदैछ। फेरी उमेर को हिसाबमा अपरिपक्क किन यती चाडै विवाहाको हतार गरिछिन? फेरी अर्कोपाटोबाट सोचे वाध्यताको भोगाइ, तिरस्क्रित निर्णय अनी अरुको खुशीमा उनले चुपचाप निर्णय को स्विकार पो गर्नु पर्‍यो कि? नारी हिर्दय कोमल हुन्छ भन्थे त्यही कोमलता र सहनशिलतामा मौनताको आशुको थोपा थोपा सँग तप्किएर कठोर निर्णय सहजतामा परिणत त गराउदै छिनन।
बिछ्यौनामा पल्टिए, टोलाउन थाले उनकै मुहार आँखाभरी नाँच्न थाल्यो, गहभरी आँशुका थोपाहरु टलपलाए, सहन सक्दिन भक्कानिन्छु सोच्छु के मेरो कमजोरी यही हो त जसले मलाई एक पल पनि छोड्न चाहदैन फेरी सोचे उनी त मेरा लागि फुल हुन ओइलाए पनि सुगन्ध हटेपनी, जो सुकैले टिपेपनी उनको पहिचान कसैगरी हराउदैन जसलाई म चाहेर पनि भुल्न सक्दिन।
आकाश निर्मल थियो, चराहरुको चिरबिर चिरबिर आवाजसगै प्रभातकालिन समयको स्वागत गरिदै थियो, ताराहरु हर्षोउल्लासमय बिंजय दौडमा एक अर्कालाई पछी पार्दै थिए, साच्चै भन्दा सुनौलो दिनको शुरुवात थियो। म पनि आज गोरखा जानु छ त्यसैले सबेरै उठे, झोला तयार गरे आफुपनी तयारी भए। अनी एक्कासी सोचे अपरिचित ठाउँ, अपरिचित दुनियाँ कहाँ कसरी जाने फेरी सोचे म मात्र होइन मेरा अन्य साथीहरु पनि त जादै छन नि।
दिन जतिसुकै स्वर्णिम भएपनी मैले आफुभित्र मलिनताको आभाष गरिरहेको थिए म भित्र रौनकताको प्रभाब कती थिएन तरपनी सहिर्दयी मित्रहरु सँगै मैले पनि काठमाडौं देखी गोरखा सम्मको यात्रा तय गरे। खुशीको बहार म भित्र नउर्लिएपनी बेदनाको प्रसबता पनि म सँग थिएन म आज गोरखा जानु नै पर्थ्यो एकपटक सिन्दुर,पोते र रातो साडिमा सजिएकी उनिलाई हेर्न किनकी उनिले भनेकी थिइन'म मेरो बिहेमा धेरै राम्रो हुनेछु'।
करिब ९.३० बजेको माइक्रो बसको टिकट, नारायणी बन्दको व्यपकता, गन्तब्यको दुरता मौनतामा उर्लिएका अनगिन्ती प्रश्नहरुका बिच पनि निकै रमाइला गफगाफ सँग हाम्रो यात्रा कलंकी माइक्रो बस स्टप देखी अगाडि बढ्यो त्यस माइक्रो बसको गती सँगै हामी बिचका कुराकानी पनि कहिले हुइकिने, कहिले ब्रेक लाग्ने, कहिले मोडिने क्रम निरन्तर चलिरहयो। यतीबेला करिब १२.३० बजेको थियो हाम्रो यात्रा मुग्लिनको पुलमाथी अगाडि बढ्दै थियो म झसँग भए तल बगिरहेको त्रिशुलीलाइ हेरे अनी त्यो त्रिशुलीलाई मानब जिबनसँग तुलना गरे- त्यो त्रिशुलिमा बग्ने पानी कहिले फेरी त्यो बाटोमा नफर्किने गरी बग्दै छु भन्ने जानीजानी पनि निश्चिन्त भएर बग्दै छ किनकी उसले बुझेको छ उसले अरुलाई ठाउँ दिनुपर्छ फेरी उसको लक्ष्य त सागरसम्म पुग्नु हो यदी उ बगेन भने अरु समेत कमजोर बन्छन अनी सागर चुम्ने लक्ष्य बिचमै तुहिन सक्छ त्यस्तै मानीस को जिन्दगी चाहेर वा नचाहेर पनि समयको सिमितता भित्र जुनकुनै दिशातर्फ बग्नै पर्छ।

करिब १२.४५ तिर आँबु खैरेनिमा माइक्रो रोकिन्छ, हामीले अब यसको साथ छोड्नु पर्छ उसको गन्तय र हाम्रो गन्तब्य अब फरक बाटातिर मोडिदै थियो। त्यसपछी हामी अर्को यात्राको प्रतिक्षामा करीब १ घण्टा बस्छौ शायद नारायणी बन्द भएर होला त्यसदिन त्यती धेरै बसहरु चलेका थिएनन। बल्ल बल्ल एउटा बस गोरकाको लागि आउछ हामीले यसको साथ लियौ हाम्रो गन्तब्यलाई बिट मार्नको लागि। अब हाम्रो एउटै चिन्ता हामीले उनलाई भेट्न पाउछौ व पाउदैनौ? ३.०० बजेतिर हामी गोरखा पुग्यौ बैबाहिक कार्य सबै सकिसकेको रहेछ तर हामीले उनलाई भेट्न पायौ यसैमा खुशी थियौ।
केही समयको सगै बसाइ पश्चात उनी अब बिरानो मुलुक तिर लाग्दै थिइन कयौ बर्ष हासखेल सगै गरेको, आफ्नो परिचय स्थापित गरिसकेको समाज, सँगी र जननी सबैलाई हात हल्लाउदै समस्तलाई भाबबिभोर बनाएर। जब बिदाइको हात हल्लाउदै उनी टाढिन लागिन त्यस क्षणले मलाई यती कम्जोर तुल्यायो यदी पारीचित समाज भइदिएको भए म पनि रुन्थे जुन दिन देखी फेरी कहिल्यै नरुने गरी तर मैले रुन पनि पाइन, रुने अबसर समेत मलाई मिलेन मेरा नयनका डिलभित्र टलपलाएका आशुहरु भित्रै सुकाउनु पर्‍यो।
उनको बिदाइ पछी हामी पनि त्यहाबाट पुन: काठमाडौं फर्कनु पर्ने थियो तर साह्रै अबेर भएका कारण त्यस रातको बसाई गोरखा मै हुने भयो। रात अबेर सम्म पनि उनकै बिगत र बर्तमानका बारेमा अन्य साथीहरु,उनकी ठुली आमा सँग भलाकुसारी भयो। रात निकै ढलेपछी बिछ्यौना तिर लागियो। भोलिपल्ट सबेरै चियापान गरी सबैसँग बिदाइ माग्दै हामी त्यहाँबाट टाढियौ। यात्राका क्रममा पनि उनकै चर्चा परीचर्चा भइरहयो।
त्यसपछिका दिनहरुमा म आफुभित्र आँफैलाई खोज्ने प्रयासमा लागिरहे, धेरै अन्तरमनन पनि गरे बिगतका पानाहरु पुन: एकपटक पल्टाएर पढे, जिन्दगीको बीमृत र अबिमृत ढ्वाङ्हरु पनि चिहाएर हेरे र म आज यही निष्कर्षमा पुगेको छु कमजोरी त म बाटै भएको हो कसैलाई कल्पनामा यती धेरै सोच्नु अनी मदहोशी बनी आफुलाई यती कमजोर साबित गर्नु।
दिनहरु यसरी नै बित्दैछन एकपछी अर्को घटनाको श्रिंखलामा अहिले हामी पनि प्रगाढ मित्रताको बन्धन भित्र यसरी बढीएका छो जुन दोरी चुडाउने सामर्थ्य हामी आँफैमा पनि छैन तर कहिलेकाहिको व्यबहार एक अर्कामा समायोजन हुन नसक्दा कता कता कमजोर बनिदो रहेछ अनी सानो भन्दा सानो कुराले पनि मन धबलतामा परिणत गराइदिदो रहेछ। हामी बिचमा पनि कहिले काही यस्तै मोडहरु देखिन आउछन तर हामी सम्झौतामा त्यसलाई सरल बनाउछौ। उनी म भित्रको पिंडा र मेरा असहज परिस्थिती सहजै बुझ्छिन र मलाई सम्झाउने गर्छिन, म पनि उनका हरेक दु:ख सुख उनकै चेहरामा पढ्न सक्छु अनी आँफैसँग घमन्ड गर्छु र भन्छु हाम्रो मित्रता अर्थपूर्ण विश्वाशमा स्थापित भएको छ यसले आज मात्र नभई भबिश्यमा देखा पर्ने अनेकौ उत्तरचढाप भित्र पनि आफ्नै पहिचान दिन सक्नेछ। निकट दिनहरुमा निम्तिन लागेको टाढिने दिनहरुमा पनि एउटा अर्थपूर्ण जीवन बाँच्न प्रेरणादायी श्रोत बन्ने छ।
समाप्त

Saturday, June 27, 2009

गजल: अरुले झै --

अरुले झै आकाशको तारा गन्न सकिन
जिउने मर्ने सँगैसँगै भन्न सकिन

तिमीलाई चोट लाग्द मलाई दुख्छ भनी
ऐया भन्दै नाटक गरी कन्न सकिन

सत्यताको पछी पछी यथार्थमा दौडिरहे
तिमीले जस्तै झुट बोल्न धन्न सकिन

रुखो सार्हो बोल्ने म त छुच्चो मान्छे
त्यही हुनाले तिम्रो राम्रो बन्न सकिन

सम्झिएर पुराना घाऊ आक्रोसले जलेपनी
बैगुनिलाई पुर्ने खाडल खन्न सकिन

Saturday, June 20, 2009

कबिता: आँखाको आशु

आँखाको आशु नपुछ्नु
रुनु मेरो दैनिकी बनेको छ
नपिउ भनी नभन मलाई
आत्मा पिंडाले जलेको छ

नजानु भनी बाटो नछेक्नु
आउने वाचा गरिसकेको छु
बाँच्ने आशा अब नेदेखाउ
जिएर पनि मरिसकेको छु


नटिप्नु फुल भनेर मलाई
हातमा काँडाले घोच्ने छ
नखोज्नु अब कतै मलाई
भेट्टाउन गार्हो पर्ने छ

नसुनाउनु शुभ समाचार
नराम्रो सुन्न जानेको छु
नखोज पढ्न अतितका पाना
फुकाउनै नसक्ने गरी बानेको छु

नसोध किन यस्तो भयौ भनी
बढी तिमीलाई नै थाहा छ
गोहिको आशु अब नाबगाऊ
मिलन हाम्रो असम्भब भएछ

आँखाको आशु नपुछ्नु
मलाई त्यसैमा डुब्नदेउ
बिन्ती अब त छाडिदेऊ
मलाई मेरै संसारमा पुग्नदेऊ

Saturday, June 13, 2009

गजल:जिन्दगीको रङ्गमञ्चमा

जिन्दगीको रङ्गमञ्चमा हार न जितको भान भयो
कल्पनाको संसार भित्र सपनाहरुको चिहान भयो

आफ्नो विश्वाश आँफैसँग टुट्न फुट्न थालेपछी
रस चुसी थुकी फाल्ने फुटपाथको पान भयो

माथि जाने भ-याङ पाइन तल काँहो थाहै छैन
न त यता न त उता बिचमै ताना तान भयो

दु:खै दु:ख जिबनभरी पिंडा भन्दा केही पाइन
हाँस्नु पर्छ मैले भन्ने बेकारको गान भयो

रित यस्तै चल्या होकी बुझ्नै सकिएन
दोसल्ला अर्कै ओढ्ने मलाई कस्तो सम्मान भयो

Friday, June 05, 2009

गजल: बोझिलो दुखी नासो

अन्धकारको दुनियाँमा,बसाइ गयो नभन है
जाली माया गरेर, फसाइ गयो नभन है

वाध्यता छ मेरो सामु दुरदराजमा जानु पर्ने
जारी बैरी शत्रु सबै, हँसाइ गयो नभन है

बेला बेला फोन गरौला चिट्ठी पनि लेख्दै गर्छु
शिखरमा चढाएर, खसाइ गयो नभन है

केही बर्ष त हो नि सानु फर्की चाँडै आउछु
अत्यासिलो भङ्गालोमा, धसाइ गयो नभन है

कसैको भन्नु नहोस राम्रो सोच्नु राम्रो गर्नु
बोझिलो दु:खी नासो, टसाइ गयो नभन है

Friday, May 29, 2009

गजल:पुराना पत्र

तिम्रो तस्बिर हेरेर, आज फेरी रोएँ
मिठो अतित सम्झेर,आज फेरी रोएँ

बल्झिए घाउहरु,चट्याङ् पर्‍यो मुटुमाथी
आँफैसग दु:खेर, आज फेरी रोएँ

भक्कानिए बिथोलिए,भाबबिभोर भए
अझै प्याला थपेर, आज फेरी रोएँ

हप्ता,महिना, बर्ष बिते,खबर आएन
भलो तिम्रो जपेर, आज फेरी रोएँ

आँखाभरी सुनामी झै, याद उर्ली आयो
पुराना पत्र पढेर, आज फेरी रोएँ

Thursday, May 21, 2009

गजल: मन भित्र

मन भित्र कुरा खेल्छ मुटु गाठो परी जान्छ
सम्झनाको झटारोले गोली हाने सरी जान्छ

खुशी देखाउनकै लागि हास्न खोज्छु सबैसित
एक्कासी यो मुहारमा कालो छाँया परी जान्छ

नियतिले खेल खेल्यो मेरो जीवन माथि भन्छु
आशा फेरी पलाई आउछ बिच बाटोमै मरी जान्छ

जती खोज्छु सम्हालिन झन झन गार्हो हुन्छ
रसाउछ नयनहरु आशु त्यसै झरी जान्छ

भुल्न खोज्छु अतितका मिठा पलहरु
याद आउछ बल्झिएर मन मुटु हरी जान्छ

Wednesday, May 13, 2009

गजल: भन्छिन आज--

भन्छिन आज माया गर्न जानिन रे मैले
उनी माथि कर्के नजर हानिन रे मैले

लजाउदै रातो भई गोधुलिमा भेट्न आउँदा
मेरो समिप आउ भनी तानिन रे मैले

जुन टिपी ल्याउन सक्छु तिम्रो लागि भनी
प्रिती गास्ने नौलो चलन धानिन रे मैले

भुलेर उनको मुस्कानमा स्पर्श बिनानै
कुनै क्षण अगालोमा बानिन रे मैले

जल्दो बल्दो जवानी,तृष्णा मनको मेटाउन
जाबो एक रात सगै काट्न मानिन रे मैले

गजल: पुराना यादहरु--

पुराना यादहरु बल्झी बल्झी फर्कदै छ
आफ्नो मन आँफैसग दुर दुर तर्कदै छ

पिडाको भुमरिले शान्ती छैन मनमा
थाहै नपाई अनायसै, आशु दर्कदै छ

अन्जानमै कहिकतै गल्ती भै हाल्योकी
मिठो बचन बोल्दा पनि रिसाएर झर्कदै छ

बरबराउछु पागलसरी एकान्त भित्र पनि
छिन छिनमा बेहोस हुन्छु मुटु थर्कदै छ

अनौठा सपनाहरु देखिराछु आजभोलि
अनर्थ हुन होकी छाती मेरो चर्कदै छ

Friday, May 08, 2009

गजल:विश्वाश मर्‍यो--

विश्वाश मर्‍यो अबिश्वासको जरा मौलाउँदै छ
मेरो प्रेम, कथा भयो हल्ला फैलाउँदै छ

ठान्यौ तिमीले अहोभाग्य अरुलाई चोट दिनु
सुन्दर एउटा बस्तिमाथी स्तब्धता छाउँदै छ

मुलबाटो भुलीगयौ स्वार्थको ओरालोमा
मरुभुमिमा मुल फुटाउछु भनी बौलाउँदै छ

आश्वासनका खोलासगै तिमी बगेपछी
फूल फूलाउँछु पत्थरमा भन्दै टोलाउँदै छ

पर्दाफास भो सबको सामु चरित्रमा दाग लाग्यो
खुच्चिम भन्दै शत्रुले नि ताली बजाउँदै छ

Tuesday, April 21, 2009

गजल : सुन्दै छु कता कता

सुन्दै छु कता कता नयाँ जीवन थाल्दै छौ रे
उमङ्गका बाटाहरुमा पाइला चाल्दै छौ रे

बुझ सानी चोखो माया पाइदैन जताततै
आत्मा मिल्ने हिर्दयलाई टुक्राएर फाल्दै छौ रे

नक्कली खेल जितेपनी सत्य कहिल्यै लुक्दैन
सुन बनाउन भनेर पित्तल गाल्दै छौ रे

अबश्य पश्चतापको भुमरीमा पर्छौ एकदिन
नयाँ बिउ रोप्न भनी पुरानो रुख ढाल्दै छौ रे

भताभुङ्ग होला सबै प्रतिशोध साँची हिड्दा
आफ्ना सारा कुक्रिती लुकाउन टाल्दै छौ रे

Wednesday, April 15, 2009

गजल: फुल भनेर --

फुल भनेर म काँडालाई, नसमाए हुन्छ
मरुभुमिमा मुल फुट्दैन, नरमाए हुन्छ

दाँया बाँया केही कतै, नभएको जोगिसँग
केही पाउने स्वार्थ बोकी, नधाए हुन्छ

हिर्दयमा माया सारी, परेली भिजाउदै
एकान्तमा सम्झिएर, नहराए हुन्छ

सुखमा हुर्केकी, हजार चोट सहनलाई
बोझिलो यो जिन्दगीमा, नआए हुन्छ

दुनियाँको रित नै हो, बलेको आगो ताप्ने
हाम्रो साईनो बिट मार्न, नलजाए हुन्छ

Friday, April 10, 2009

गजल : फ़ुल्नै नपाई

फ़ुल्नै नपाई कोपिलामै, झरे कति कति
किनार लाग्न नपाउदै, सपना टरे कति कति

स्वतन्त्रता, परिबर्तन, शान्तिका नाममा
बन्द हड़ताल आन्दोलन, गरे कति कति

गास बॉस कपास, समानाताको कुरा गर्दै
उसका झुटा आश्वासनमा, परे कति कति

दायाँ बायाँ केहि सोचिन, जे परेनी अघि बढे
केहि भएन कहिल्यै उसलाई, म मरे कति कति

छाती माथी लाठी थापी, रुन्थे ऐया भन्दै
मेरा चोटमा उसका दशा, टरे कति कति

Saturday, April 04, 2009

कबिता :नआएको भए हुन्थ्यो

बेखबरलाई खबर बनाएर
अखबारहरु रङगाउन
अक्षरहरु पड्काउन
बुद्धको धुजी उडाउन
सगरमाथाको शिर नुगाउन
उही पुराना कुरा,पुरानो भाषण
प्रजातन्त्रको नाममा निरंकुश शासन
उस्तै आतंक,पुरानै भ्रष्टचार
उही हत्या,हिंसा, बलत्कार
बिक्रिती नै बिकृतिको
आयतन बढाउन
अधिकारको नाममा
सभ्यता बिर्साउन
नआएको भए हुन्थ्यो यो नयाँ बर्ष।

बाँच्ने आशाहरु देखाउदै
पल पलमा मार्नलाई
जितको मिठो आश्वासनमा
सधैं हार्ने पार्नलाई
बेश्रीङ्खलित बाटाहरुमा
श्रीङ्खलाबद्ध पिंडा छर्न
परिचित घुम्तिहरुसँग
अपरिचित भएको नाटक गर्न
हजारौ अब्यक्त्त बेदनाहरु बोक्दै
मनका उच्छबासहरुलाई कैदी बनाउन
सपनाहरुलाई लास बनाउदै
मसानघाटमा रमाउन
शुन्यता भित्र जुरमुराउदै
विश्वाशको यथार्थतालाई कुल्चेर
अन्धबिश्वाससँग लुकामारी खेल्न
सम्भाबित दुर्घटनाको आधारशिबिरबाट
लामो मानबताको खडेरी बोकेर
नआएको भए हुन्थ्यो यो नयाँ बर्ष।
नआएको भए हुन्थ्यो यो नयाँ बर्ष।।

Tuesday, March 31, 2009

मन बुझाउला कर्म मेरो --

जानेहरु गएपनी छोडी धेरै टाढा
फुल फुल्ने बगैचामा फुले पनि काँडा
हाँसो खुशी सबै चोरी आँशु दिएपनी
मन बुझाउला कर्म मेरो यस्तै रैछ भनी

किनार छोडि नदी अर्कै बाटो हिडेपनी
रुख चढाइ बन्चरोले फेद गिडेपनी
बिबसताको दोष देखाइ माया छुटेपनी
मन बुझाउला कर्म मेरो यस्तै रैछ भनी

हेर्नै नपाई दर्पणको शिंशा फुटेपनी
आउने जाने सम्बन्धको बाटो टुटेपनी
दृश्यहरु हेर्नै नपाई आगोलागी डढेपनी
मन बुझाउला कर्म मेरो यस्तै रैछ भनी

टिप्नै नपाई प्रतिक्षामै फुल झरेपनी
गर्भ भित्रै कल्पनाको भ्रुण मरेपनी
छात्ती भित्र बेदनाको गाठै गाठो परेपनी
मन बुझाउला कर्म मेरो यस्तै रैछ भनी

Friday, March 27, 2009

गजल : गएराती एक्कासी म --

गएराती एक्कासी म, झस्किएको थिए
व्युझिएर बिछ्यौनामा, मस्किएको थिए

रक्तसंचार बढीराथ्यो, खुशीको सिमा थेन
वरीपरी तातो श्वासमा, हस्किएको थिए

सम्झना ताजै छ, यस्तै के के भन्दै थिइन
भएभरको सर्बस्व नै, पस्किएको थिए

हुन बाँकी केही रहेन, उनको मेरो बिचमा
क्षणभरमै शिथिल बनी, खस्किएको थिए

सपनिको तरङगनि ,कती मिठो हुदो रहिछ
अगालोमा उनलाई कसी, चस्किएको थिए

Monday, March 09, 2009

गजल: आफ्नै पनमा..

आफ्नै पनमा ढुकढुकिले, गीत गायो आज
उराठिलो शिशिर पछी, बहार छायो आज

धेरै पछी पत्र पाए, पटक पटक पढे
तिम्रा शब्द शब्दमा, मन रमायो आज

अनेक शंका पापी मनले, नगरेको होइन
भएभरको सबै सबै , डर हरायो आज

अचम्म लागिराछ , हर्ष को सिमा छैन
बिहानिले सुनौलो, फुल फुलायो आज

चोखो माया पाइने रहिछ, चोखो मनले गरे
मिठो अतित घुमिफिरी, फर्किएर आयो आज

Saturday, March 07, 2009

तिमीलाई पाउन मैले---

तिमीलाई पाउन मैले देबी देउता भाकिसके
थाहै नदीई कसैलाई मुटु पनि साटिसके
सजाइसके तिम्रो मुस्कान नयनको माझमा
हो हो हो
सजाइसके तिम्रो मुस्कान नयनको माझमा
पर्ने छैन बत्ती बाल्न त्यो मधुर साझमा

धेरै हासो जिन्दगीको तिम्रै निम्ती साचीसके
थाहै नदीई कसैलाई मुटु पनि साटिसके

नपत्याय चौतारीको वरपिपललाई सोध
हो हो हो
नपत्याय चौतारीको वरपिपललाई सोध
भित्र पसी धड्कनको चाल भित्र खोज
तिमीलाई आफ्नो बनाउने वाँचा बाधीसके
थाहै नदीई कसैलाई मुटुपनी साटिसके
तिमीलाई पाउन मैले ..
थाहै नदीइ कसैलाई ..

नसोचेको भइदियौ

किन ठीक्क पार्छौ अब सान्त्वनाको तुना बानी
फलाम दिन गार्हो मान्यौ हुँदा हुँदै सुनको खानि
मलाई पाखा लगाएर तिमी बन्यौ भाग्यमानी
नसोचेको भइदियौ रहिछौ सार्है बेइमानी

सधैंभरी नयन मेरो बनाएर पानी पानी
आकाशीयौ धर्ती छोडि क्षितिजमा पुग्न भनी
शंका लाग्यो आज मलाई यस्तै हो कि तिम्रो बानी
नसोचेको भइदियौ रहिछौ सार्है बेइमानी

हिंड्ने चाह थिदै थेन त्यो बाटोमा लग्यौ तानी
विजयको दौडमा लाग्यौ मेरो माया सस्तो ठानी
मैले भुल गर्या होइन तिमीले गर्यौ जानी जानी
नसोचेको भइदियौ रहिछौ सार्है बेइमानी

Sunday, March 01, 2009

गजल: सम्हालिन सकिन --

सम्हालिन सकिन मनको बाध फुट्यो हजुर
उनको मेरो सम्बन्ध आजै देखी टुट्यो हजुर

चैत्र मासको खडेरिमा आँखाभरी वाढी आयो
नचाहेरै उनलाई खुशी मलाई पिंडा जुट्यो हजुर

जिन्दगीको गोरेटोमा सँग सँगै हिड्छौ भन्थ्यौ
बिच बाटामै उनको हात र मेरो हात छुट्यो हजुर

रमाइलो संसार थियो कालो वादल छाइ आयो
अनायसै आजफेरी असिनाले चुट्यो हजुर

अब सधैं हास्छु मात्र दु:ख दुर गयो भन्थे
मेरा सबै खुशीहरु कुन पापिले लुट्यो हजुर

Saturday, February 28, 2009

गजल : हिजो आफ्नै सोच्ने मन ...

हिजो आफ्नै सोच्ने मन टाढा भइदिएछ
पराइको जाली माया गाढा भइदिएछ

जे पनि तिम्रो लागि गर्न सक्छु भन्ने मन
अनायसै मुटु घोच्ने काडा भइदिएछ

खै के भनु के गरौ आफुसँग केही छैन
आखिर सपना टुटाइदिने अग्लो डाँडा भइदिएछ

केही चाँहीदैन तिम्रो माया भए पुग्छ भन्थौ
तर आज मेरो माया थोत्रा भाडा भइदिएछ

वालापनै नभोगी जवानी बने जस्तै
आफन्तको संसार बिर्सी छाडा भइदिएछ

Thursday, February 26, 2009

गजल: तिमी थियौ म थिए ...

तिमी थियौ म थिए , कती सुन्दर संसार थियो
साच्चै भन्दा भगवानको , अनमोल उपहार थियो

तिमी मुस्कुराउथ्यौ म भित्र चमक छाउथ्यो
यूगौ युग नरित्तिने, मायाको भन्डार थियो

कहिले तिम्रो कहिले मेरो रिसाउने पालो हुन्थ्यो
निस्कर्षमा एक हुन्थ्यौ एउटै बिचार थियो

सम्झना ताजै छ , अझैपनी यो मनभरी
सगै खेली बिताएको पलहरु हजार थियो

सकिएन उद् घोष गर्न, समाजको बन्धन तोडी
मैले तिमीलाई तिमीले मलाई गर्ने माया अपार थियो

Saturday, February 21, 2009

कस्तो हीरा पायौ तिमीले ...

गुमायौ या केही पायौ हिसाब छैन बाँकी
गन्तब्यमा तिमी लाग्यौ दोबाटोमा मलाई राखी
भाचिएछ तिम्रो मन आएन नि पलाई
कस्तो हीरा पायौ तिमीले मेरो मुटु जलाई


जे गर्यौ ठिकै गर्यौ बाच तिमी हाँसी
म बसौला जिन्दगीमा अधुरा यि रहर साची
वारुदको भट्टी भित्रै किन कोर्यौ सलाई
कस्तो हीरा पायौ तिमीले मेरो मुटु जलाई

चाँदनिको चौघेरामा कालो बादल लगाइ
नदिउ पनि कसरी म मागेपछी बिदाइ
हाँस खेल ठट्टा गरे जस्तो लाग्यो मलाई
कस्तो हीरा पायौ तिमीले मेरो मुटु जलाई

कती मिठो माया थियो .....

नचाहेको रहर साची घर बनाए बालुवाको
दुई दिनमा ओईली झर्ने भर भएन पालुवाको
सम्झनाको लौरी टेक्दै जंघार तरे जस्तो भयो
कती मिठो माया थियो आज कता कता गयो

उजाडियो सारा जीवन डढेलोले खाएसरी
जीवन मेरो जहिले पनि बादल बर्षा झरी झरी
खुल्ला आकाश किन आज तुवालोले छायो
कती मिठो माया थियो आज कता कता गयो

शैरमा निस्केको थे बाटो कतै पाइन
सक्कली दिल किन्न खोजे बेच्ने कोही कतै छैन
हावाको बहेली सुस्ताएझै मलाई लायो
कती मिठो माया थियो आज कता कता गयो

गजल : भन्ने ठान छैटौउमा---

भन्ने ठान जिन्दगीमा यस्तै लेख्या रैछ
खुशी पाउने दोबाटोलाई काँडे तारले छेक्या रैछ

जे जे पर्छ आफ्नो भागमा भोग्दै जानु पर्ने
दु:खै दु:ख पाउन भनी हामीलाई हेप्या रैछ

चोटै चोटले सताइरह् यो खुशी कहिल्यै छाएन
हाम्रो माया प्रितीलाई नै संकटले चेप्या रैछ

राम्रो होस् भनेर संसारकै भलो जप्थ्यौ
पवित्र यि आत्माभित्र कस्तो खोट देख्या रैछ

इश्या गरे भगवानले कहाँ जानु शरण लिन
ममताको धरातालमा कठोरताले टेक्या रैछ

Thursday, February 12, 2009

गजल : निल्नु न ओकल्नुको...

निल्नु न ओकल्नुको, गाँस भो यो जिन्दगी
कतै काम नलाग्ने, पलाँस भो यो जिन्दगी

दिक्क लाग्न थालेको छ, आफ्नै जीवन देखी
सुन्दर वस्ती उडाउने, वतास भो यो जिन्दगी

ओठ कलेटी परेको छ, कान्ती छैन अनुहारमा
छैन कती हाँसो खुशी, उदाँस भो यो जिन्दगी

अबुझ ईश्यालु, म थिए रे त्यतिबेला
दुनिँया भन्छ आज, उपहाँस भो यो जिन्दगी

आपत बिपत परिराछ, तिमी टाढा भएदेखी
हुन बाँकी केही रहेन, सत्यानास भो यो जिन्दगी

Sunday, February 08, 2009

गजल: भो तिमीले नै जित्यौ....

भो तिमीले नै जित्यौ, फेरी मेरो हार भयो
उदास थियो यो जिन्दगी,झनै बढी भार भयो

सजाउथे सपनाहरु, नयनको बाटो भरी
ब्युझेपछी मर्नु पर्ने,सपना देख्नु बेकार भयो

अजम्बरी रहन्छ, हाम्रो चोखो प्रिती भन्थे
आखिर कहिल्यै नभेटिने,नदिको दुई किनार भयो

पिंडा भित्र हाँसी हाँसी,जतन गरी जोगाउथे
आफ्नै गला रेटिजाने, खुकुरिको धार भयो

हाम्रो माया नमुना, बन्छ भन्थे कुनैबेला
आज आफ्नै अगाडि,काम नलाग्ने झार भयो

Thursday, February 05, 2009

माया त्यसै मर्दैन है

माया त्यसै मर्दैन है, मारिएको हुनसक्छ
मन आँफै डेरा सर्दैन, सारीएको हुनसक्छ

मनको नेता चुन्नलाई, चुनाबै त गरिदैन
मतको झुटो खेलले गर्दा, हारिएको हुनसक्छ

साचो कुरा लुक्दैन , जती कोशिस गर तर
मनको पिंडा लुकाउन, गाडीएको हुनसक्छ

पहाड तराइ बन्दैन , विश्वास तिमी नगरन
सस्तो भ्रम फैलाउन, खारिएको हुनसक्छ

हास खेल मात्र हो कि, चोखो प्रित लाएका छौ
मनको प्यास मेटाउन, नारिएको हुनसक्छ

गजल -- हारजित भईरहने

हारजित भइरहने माया खेल होइन
परीक्षा लिई छुट्टाउने पास फेल होइन

जहाँ हुन्छ आत्मियता खुशी खुशी मात्र
हर्ष न विष्मात हुने, कौवालाई वेल होइन

पिंडा पर्दा पोख्ने आशु सफलतामा हासो
विश्वास हुन्छ एक अर्कामा जालझेल होइन

गन्तब्य एउटै अनी पाइला सँगसगै
दुर्घटनामा परी जाने लिग छोडेको रेल होइन

समर्पण समझदारी सम्मान हुन्छ त्यहा
केही क्षण मोज गर्न, गरिएको मेल होइन

Saturday, January 31, 2009

सधैं सँगै हिंड्नेहरु

सधैं सँगै हिंड्नेहरु, साथी हुन्नन साथी
मिठो वचन बोल्ने सबै,जाती हुन्नन साथी

बगैचामा अनगिन्ती, फुलहरु फुल्छन
सबै फुल्ने फुलहरु, पाती हुन्नन साथी

जीवन माथि एक्कासी, ग्रहण लागेपछी
अन्धकार मात्र सधैं, राती हुन्नन साथी

चारैतिर अन्यायको, कालो वादल छायपछी
न्याय खोज्ने हातहरु, माथि हुन्नन साथी

आफ्नो लागि मात्र वाच्ने, चलन भएपछी
दु:ख पर्दा साथ दिने, छाती हुन्नन साथी

सानैमा सिकाइ

सानैमा सिकाइ दियौ नभै हुन्न आजभोलि
किसको मात्र कुरा गर्छौ त्यसले छुन्न आजभोली

यताउता सलबलाउने यो चन्चले मनलाई
खोजी राछु भोटे ताल्चा लगाइ थुन्न आजभोली

करकापमा हिजो सम्म एक गिलास बलै जान्थ्यो
सिकेको छु भट्टी छिरी पिउन टुन्न आजभोली

पालै पालो हत्या भयो दिदी भहिनी दाजु भाईको
चोट सहने बानी पर्‍यो अह रुन्न आजभोली

मिठो भाषण गर्छन् सबै कसको विश्वाश गर्ने
सार्है कठीन भयो हजुर नेता चुन्न आजभोली

Saturday, January 24, 2009

मनका कुरा

तिम्रो आफ्नै बिश्लेषणहरु होलान, विवेक सम्मत निर्णय गर्ने चेतना पनि छ होला, अनी तिमीसँग पनि विगत, वर्तमान र भबिश्य होला मेरो जस्तै होइन? तिमीले भनेजस्तै जीवन न हारजित हुने खेल हो , न परिक्षा लिएर छुट्टाउने पास फेल नै हो जीवन त आत्मियता को संगम हो जहाँ संसार जित्न सकिन्छ, संसार बिर्सन सकिन्छ। होला तिम्रा आफ्नै निर्ष्कषहरु' मैले हारे भन्ने' तर तिमीसँग एउटा प्रश्नगर्छु तिमीले हार्दा के, कती, कसरी र कस्ले जित्यो?
मैले तिमीलाई आजसम्म बुझाउन सकिन र तिमीले पनि कहिलै मलाई बुझ्नै खोजिनौ,कमजोरी मेरै होला स्प्रष्ट रुपमा, सरल भाषामा मनका सबै कुरा तिमीलाई भन्न नसक्नु तर आज मसँग एउटा दुखेसो छ , मैले कहिलै नराम्रो भनेको छु तिमीलाई? केही नराम्रो गरेको छु? के मैले तिमीलाई अपनाउदिन भनेर कहिले भनेको थिए? तिमीलाई पनि थाहा थियो र छ पनि मेरो परिवार ले हाम्रो सम्बन्ध लाई स्विकार गर्दैन भनेर तर मैले यि वास्तविकता तिमीलाई भन्दा तिमी यसलाई मेरो कमजोरी भन्छौ भने मैले के गरु? तिमीले पनि त आफ्नो बाटो सजिलो बनाउन मेरो परिवारसँग प्रतिशोध नभै प्रेमको व्यवहाँर गर्न सक्थियौ र सक्छौ पनि तर किन तिमी यस्लाई अपमान को संज्ञा दिदैछौ? मेरो परिवारमा तिमी आफ्नो अपमान हुन्छ भनेर केटाकेटी कुरा गर्दै छौ। तिमी असल बनन तिमीलाई मेरो परिवारले सम्मान दिन्छ अपमान होइन नानु।
तलाई काट्छु, मार्छु भन्ने शत्रुहरु त एकदिन मलाई चाहिन्छ भन्ने प्रबिणलाई २० औ बशन्तको चिनाजानी, कयौ अप्ठयारा खुड्कीलाकी सहयात्री , बर्शौ बर्षको घनिश्ठता, हिर्दय देखी जन्मिएको प्रेम, हजारौ क्षणहरु कलजयी भएर हिर्दय भित्र सरीसकेको कोमल बिरुवा काम नलाग्ला र ?

Wednesday, January 14, 2009

तिमीलाई के थाहा ..

तिमीलाई के थाहा सानी,चोट यो मनको
क्षणक्षणमा मुर्छा पार्ने, विस्फोट यो मनको

किनार लाग्न पाएनन, मेरा मिठा सपनाले
खरानी भो एक निमेष मै, अठोट यो मनको

हिजो सम्म राम्रो भन्थ्यौ, आज नानाभाती
के पायौ खै अनायसै, खोट यो मनको

आँफैसँग दंग पर्थे, कस्तो युगल जोडी
अन्धकार भित्र रहिछ, छनोट यो मनको

मेरो नजिक नआउ, जाउ अब परपर
बन्द भए तिमी खेल्ने, कोर्ट यो मनको

हार्दिक श्रदान्जली पत्रकार 'उमा सिंह' प्रती


आततायी र अमानविय तरिकाले निहत्था पत्रकार,एक नारीको क्रुर हत्याको जती नै निन्दा गरे पनि कमै हुन्छ।
यस्ता जङगली प्रब्रितीले सारा समाज माथि नाङगो हस्तक्षेप गरेको ठान्दछु। यस दु:खद घडीमा पत्रकार उमा सिंह
को आत्माको चिर शान्तिको कामना साथै शोक शन्तव्द सम्पूर्ण परिवारजनहरुमा ईश्वरले धैर्य धारण गर्ने शक्ती प्रदान
गरुन हार्दिक समवेदना ।

Tuesday, January 13, 2009

अधर्मी पापी भन्दै

आपत पर्दा जीवनमा, हतास नठाने है
काँडामाथी हिंड्नु पर्दा, खुट्टा नताने है

जन्मी हुर्की बढेको, यही सस्कारले गर्दा
चिढिएर बोल्न सक्छु, दु:ख नमाने है

प्रश्नहरु गरौला, तिमीलाई बुझ्न भनी
अबिश्वासी भनी मलाई, अर्को नछाने है

मेरै कारण कहिलेकाही, अप्ठ्यरो परे पनि
रिसाएर आँखा चिम्ली, तीर नहाने है

भबितब्य पर्न गई, एक्लै छाडे भने कतै
अधर्मी पापी भन्दै, तेलमा नझाने है

एकदिन जवानीको

एकदिन जवानीको,मात सकिन्छ सानी
मिठा सपना देखिरहने,रात सकिन्छ सानी

केही कुरा मनमा लेउ, तिम्रो राम्रो भन्दा
नसुने झै गरिरहे, बात सकिन्छ सानी

सम्हाल है यताउता, चुलबुलाउने बानी
नत्र हाम्रो मायाको, जात सकिन्छ सानी

छलछामको बाहानामा, घमन्डी बन्यौ भने
दु:ख पर्दा सुम्सुमाउने, हात सकिन्छ सानी

सोच्नु भन्छन बेलैमा, पछुताउनु भन्दा
शिशिर छाए जीवनमा, पात सकिन्छ सानी

कबिता: बाडुल्कीको तरङगमा....

बाडुल्की लाग्छ भन्थ्यौ तिमीलाई मेरो सम्झाइमा
बिर्सीयौकी के हो कुनी थोरै दिनको बसाइमा
न कुनै खबर आयो न त बाडुल्की नै लायो
आशाहरु देखाएर निरास पारे जस्तो भयो
के थाहा कुनी अर्कै मनले ठुलै आशा छर्योकित
बाडुल्किको तरङगमा रङ नम्बर पो पर्‍योकित

किन हुन्छौ सिरीयस हास्न सिक भन्दै
मनभित्रको चाहानलाई पुर्ने खाडल खन्दै
छोडि गयौ इच्छाहरुलाई काडे तारले बारी
मलाई पार्यौ दोधरमा वारी जाउकी पारी
न तिम्रो साम्झनाले अन्तै डेरा सर्योकित
बाडुल्किको तरङगमा रङ नम्बर पो पर्‍योकित

कहिलेसम्म रोइ बाच्ने पिरै पिर बोकी
बुझेर नि नबुझेको जस्तो गर्या हो कि
भनी हाल मनको कुरो किन पार्ने गाठो
प्रेम पनि हुँदै हो नि जीवनको एउटा पाटो
हिर्दयको कुन भित्र मेरो माया मर्योकित
बाडुल्किको तरङगमा रङ नम्बर पो पर्‍योकित

काठमाडौंमा बातावरण प्रदुषण

साझ पर्न साथ एउटा ठुलो जमात हातमा फोहरको पोक बोकेर नजिकैको चोक, खोल, नदीतिर लाग्छ त्यस पोका भित्र सबथोक हुन्छ यनकी भान्सा बाट निस्कने फोहर देखी प्लास्टिक,कागज, काच सबै त्यही तपाईं हामीले मिल्काउने फोहरका पोकाले आज वाग्मती, बिष्णुमतीले बग्न बिर्सेंका छन त्यो नदी तथा चोकमा फोहर मिल्काएर हामीले वातवरण प्रदुषण गरिरहेक छौ भन्ने हामी कमैलाई थाहा छ। बिगत एक दशकदेखी काठमाडौं उपत्यकामा बढ्दै गएको अव्यवस्थित शहरीकरण, यहाँको सडकमा धुवाको मुस्लो फाल्दै हजारौंको सन्ख्यामा दिनहु दौडने पुरना थोत्रा सवारी साधनको चाप,दिनहु जस्तो हुने बिरोध पर्दर्शनले बिरोधको नाममा बाल्ने टाएर, अनाबश्यक रुपमा सवारी साधनले बजाउने हर्न आदिले दिन प्रतीदिन यहाँको बातावरण अत्यासलाग्दो बन्दै छ। वास्तबमै भन्दा काठमाडौंको सडकमा रुमालले मुख नछोपी हिंड्न नसक्ने अवस्था छ। आजकै औषतमा यहाँ पर्दुषण बढ्दै जाने हो भने केही बर्ष भित्र हामीले संघाइ, मेक्सिको सिटी जस्ता शहरलाई पनि पछी पार्ने छौ। फरक यती मात्र हो संघाइ औधोकिकरणले प्रदुषीत बनेको छ भने काठमाडौं तपाईं हाम्रो लपारबाहिले। यसो भनेर हाम्रो राजधानीमा सिमित औधोकिकरणले कती प्रभाब पारेको छैन भनेर भन्न खोजेको भने होइन। बातावरण प्रदुषणले मानवीय स्वस्थ्यमा प्रतिकुल असर त पारेकै छ त्यतिमात्र नभएर प्रा कृतित तथा सास्कृतिक संरचनामा पनि गम्भिर चोट पुराएको छ। यि त भय समस्या तर समाधान के त ?

बातावरण प्रदुषणले पार्ने प्रतिकुल असरको बारेमा जनचेतनाको अभाब, बातावरण संरक्षणलाई जनस्तरमा उकास्न नसक्नु नै काठमाडौंको बातावरण प्रदुषणको मुख्य कारण हो। बातावरण संबन्धी जनचेतना ब्रिदी गर्ने खालक सडक नाटक, रेडियो टेलिभिजनमा प्रचार प्रसार, डकुमेन्ट्री , युवा परिचालन आदी गरेर जनचेतना उकस्न सकिन्छ। शिक्षा मन्त्रालयले बिध्यालय स्तरमा पढाउने गरेको वातवरण शिक्षालाई व्यवहारिक बनाउन सके मात्र पनि आधा समस्या आँफै समाधान हुन्छ।

भबिश्यको त के कुरा दुई बर्ष पछीको स्थिती ख्याल नगरि, निश्चित मापदंड अबलम्बन नगरि हजरौको संख्यामा निर्माण भई रहेक घरहरु, खोला नदी छेउ निर्माण गरिएका घरहरुले सेफ्टी ट्यान्क नबनाइ ढल सिधै खोला नालामा जोडने प्रब्रित्ती आदिलाई संबन्धित क्षेत्रमा राम्रो दखल भएका एउटा विशेषज्ञहरुको टोली बनाइ, त्यस टोली लाई सम्बन्धित बिषयमा जाचबुझ गरी निती नियम तर्जुमा गर्न लगाउने र त्यस किसिमको निती नियम सरकारले पूर्णरुपमा कार्यन्वयन गर्ने।

राष्ट्रीय तथा अन्तराष्ट्रीय मुल्य मान्यताका आधारमा सडक र सवारी साधन सम्बन्धी बैज्ञानिक नियम बनाइ कार्यन्वयन गर्न सकिन्छ। थोत्रा पुराना गाडीहरु यातायात व्यवशायी संघ र सरकारको सहमतिमा बिस्थापना गरी नयाँ र ठुला मोडेलका बसहरु खरिद गर्न सकिन्छ जसबाट सडक चाप कम हुनुको साथसाथै इन्धन खपत पनि कम हुन्छ। अनाबश्यक रुपमा सवारी साधनले जताततै बजाउने हर्न पूर्णरुपमा नियन्त्रण गर्नु पर्छ।

फोहोरको कसरी व्यवस्थापना गर्ने त?
सान उधोगहरु शहर भन्दा टाढा खोल्न सकिन्छ जहाँ प्लास्टिक, कागज, काच जस्ता पुनप्रयोग गर्न सकिने वस्तुको recycling गर्न सकिन्छ।
भान्साबाट निस्किने फोहरबाट कम्पोष्ट मल तयार गर्न सकिन्छ। पुन प्रयोग गर्न नसकिने वस्तुलाई दुई तरिकाले व्यवस्थापन गर्न सकिन्छ।
१) फोहोर संकलन केन्द्र(damping side) मा प्रत्यक्ष संकलन गरेर
२) अनाबश्यक फोहोरलाई thermoelectric mechine निर्माण गरी त्यसमा पोलेर बिजुली निकल्न सकिन्छ।
हाम्रो राजधानीलाई साचिकै प्रदुषणबाट धेरैहदसम्म बचाउन यि सामान्य कुराहरुमा तपाईं हामी सबै सजग भयौ भने अबश्य सम्भव छ।
यि कुराहरुमा नेपाल सरकारको समयमै ध्यान जाअोस, राजनीतिक पार्टीहरु सबैले उहाहरुको जुझारु युवा पुस्तालाई लडाईं गराउनु भन्दा यस कार्यमा अघी बढाउन।

(तपाईंहरुको महत्वपूर्ण प्रतिकृया,तपाइहरुको यस सम्बन्धी थप जानकारी को अपेक्षा गर्दछु।)

गजल: धेरै भयो....

धेरै भयो मायालुको,चिठी आएन
मनको सुख दु:ख साट्ने,मिती आएन

फर्की चाडै आउछु भन्थे,अगालोमा बाध्न
वाध्यताले फेरी भेट्ने,स्थिती आएन

बद्लेक छन पलभरमा,धेरै कुरा यहाँ
तिम्रो माया बदल्ने,निती आएन

देखेको छु भिडहरु, प्रेमको नाटक गर्ने
ममा भने किन यस्तो, रिती आएन

अन्तै डेरा खोजेर,बसाइ स-यौ कि त?
मेरो दिलमा बास बस्न,अतिथी आएन