Tuesday, August 25, 2009

अधुरो सपना भाग -२

उ आँफैलाई भन्दै थियो रमेश आज त सगै के छैन? जागिर छ, परिवार छ, आफुलाई भन्दा बढी माया गर्ने निता छे, गाँउ समाजमा चर्चा परिचर्चा त्यरै छ रमेशको मन खुशीले उर्लिएको थियो। यतिखेर उ आँफैभित्र हराएको छ,कोठाको झ्यालको शिशाबाट संसार चिहाउछ। आकाश निर्मल छ, मौसम सामान्य छ, बातावरणमा शुन्यता छ, बोल्ने साथी कोही छैनन , कोठाको एउटा कुनामा टेलिभिजन, अर्को कुनामा रेडियो अनी त्यससगै टासिएको बिछ्यौना जुन आज उसको आत्मिय साथी बनेको छ, उसका सबै दु:ख सुख, बाध्यता बिबशता बुझेको छ र उसग कहिल्यै रिसाउदैन यो। उ यसलाई खाद्छ, माड्छ वास्तवमै धेरै अन्याय सहेको छ यसले तरपनी आजसम्म अह एक शब्द पनि भनेको छैन किनकी यसले बुझेको छ रमेश बिना रित्तो हुनुपर्छ भनेर तर यसले यो पनि बुझेको छ रमेश एकदिन उसलाई छोडेर टाढा टाढा जानेछ फेरी कहिल्यै नफर्कने गरी र पनि उ आज खुशी छ र त पलपलमा साथ दिदै छ, यसले आफ्नो अस्तित्व बुझेको छ, जुनसुकै चुनौती व्यहोर्न तयार छ मात्र रमेशको खुशीमा किनकी आज यसले अती माया गर्छ रमेशलाई।

यतिखेर रमेश यही बिछ्यौनामाथी टोलाउदै छ जसले उसलाई जीवनकै सुन्दर क्षणहरुमा साथ दिएको थियो अनी उसका सपनाहरु एकाएक आकाशीदै छन, धेरै दिनदेखी निरन्तर झरी परिरहेको छ,हुरी बतास चलिरहेको छ, चट्याङ परिरहेको छ, चिसो चिसो बताससगै बातावरणमा परिवर्तन छाउदै छ, बिखण्डित मनभित्र ज्वालामुखी फुटेसरह अनेकौ कुराहरु तछाड मछाड गरी उर्लिरहेका छन। हिजो अस्ती जस्तो सार्है जागर पनि चलेको छैन, मस्तिष्क शिथिल बनेकाले सोच्न नसक्ने भएको छ, उ कसैको स्मरणमा उर्लिएर आएको बढीलाई किनार लगाउने प्रयासमा बाध बाध्दै छ , निमेष निमेषमा झुल्किरहने उनको सुन्दर मुहारले भने सदा झै आजपनी जिस्काइरहेको छ,उ आनन्दित मुद्रामा आँफैसग एउटा बहसको थालनी गर्दै छ।

आज मसग अस्थिरता भित्रको आगाध स्नेह छ, चुडिएको हिर्दयको अधुरो स्पर्श छ, सपना बिनाको सहारा छ, खल्लो उराठलाग्दो शिशिर छ, माधुर्यता बिनाको मधुरता छ, बेश्रिन्खलित जिन्दगिको श्रिन्खलाबद्ध पिंडा छ, कठोरतामा उकुश मुकुश मन छ अनी चिरचिराहट हाँसो बाँकी छ, म नितान्त एक्लो छु, म रित्तो छु र पनि म खुशी छु। सफलताको खोजिमा मेरा पाइला भौतारिरह्न्छन अचानक ठेस लाग्छ र मुर्छित हुन्छु, सकी नसकी खुशीहरुमा रम्न खोज्छु दु:खका भङ्गलाहरुले चेपिदिन्छन ,एउटा जीवन जित्ने युगान्तकारी कथा लेखु भन्छु एक्कासी शब्दहरु प्रतिसप्रधामा लागि पर्छन अनी अन्त्य हुन्छ मेरो कथा शुरु हुनै नपाई। म आत्मियता प्रेमको कुरा गर्छु दुनियाँ स्वार्थको कुरा गर्छ अनी म ओझेलमा पर्छु , म यथार्थताको कुरा गर्छु , यो दुनियाँ झुटको मिठो ताना बाना बुन्छ र मलाई किनार लगाउछ। साँचो अर्थमा म आज थकित छु, पिंडित छु, निरही छु।
यो माया भन्ने कुरा पनि अचम्मको हुदोरहेछ , जती धेरै गर्‍यो त्यती पिंडा बढ्दै जाने, जती धेरै सुन्यो त्यती नै रमाइलो अनुभुती हुने, जती नै पिंडा भोग्नु परेपनी कहिल्यै भो अब त गर्दिन भनेर भन्न पनि नसक्ने, जती बुझ्न खोज्यो उती रहस्यमय बन्दै जाने। कुनै मदिराको नशा जस्तो जती पियो उती पिउ पिउ लाग्ने। कती डरलाग्दो र शक्तिशाली छ यो स्मरणमै पनि मनभरी सुनामी नै ल्याइदिने। इर्श्या, रिस, शंका, उपशंका,छल कपट, विश्वाश, प्रतिसोध, समर्पण,हार, जित, भुत, बर्तमान, भबिश्य के छैन यो मायामा? तर के गर्नु सबै भएर पनि कहिलेकाही यो यती कमजोर बनिदिन्छ सोच्न पनि नसकिने गरी। क्रमश:

Sunday, August 16, 2009

कथा: अधुरो सपना भाग १

झिसमिसे उज्यालो हुँदै थियो, चराहरु चिरबिर चिरबिर कराउन थालेका थिए, ओ हो रात पनि कती चाडै ढलेछ आँखा झिमिक्कै गर्नै नपाई कोठाको झ्यालको सिसाबाट छिरेको सडक छेउको बत्तिको मधुरो प्रकाशसग नाडीको घडी हेर्दै निता मुस्कुराएकी थिइन। उनी भन्दै थिइन रमेश अब म जान्छु क्याम्पस जानु पर्छ। माघ महीना भएर पनि होला समयले बिहानी निम्ताय पनी सुर्यले आफ्नो प्रकाश धर्तिमा भने छर्न पाएको थिएन। रमेश उठ्छ, कपडा लगाउछ र उ नितालाई उनको कोठासम्म पुर्याउन जान्छ, बाटामा मर्निङ वाकमा हिंडेका एकाध व्यक्ती बाहेक सडक सुनसान छ, एक अर्काको हात समाउदै उनिहरु अगाडि बढ्छन, नितालाई कोठा नजिक पुर्याएर रमेश आफ्नो कोठामा फर्कन्छ अनी बिछ्यौनामा पल्टिएर अनेक कुरा मनमा खेलाउछ।
आँखाभरी रातको झझल्को उर्लिएर आउछ,स्मरणमा उ कुनै अबोध बालक स्तन पान गर्दै आमाको काखमा हराए झै हराउछ, नरमाओस नहराओस पनि कसरी त्यो रात जीवनकै सुन्दर रातहरु मध्यको एउटा रात थियो।
दुबैको गहभरी आशु टलपलाएका थिए, खुशीको कुनै सिमा थिएन, एक अर्काको आलिङ्गनमा बाधिएर बर्तमान देखी भबिश्यसम्मको लामो सपनाको माला बुन्दै थिए, अथाहा प्रेमको कुरा भएको थियो, अनी गाँउ समाज, छरछिमेक, शत्रु मित्रले कुन रुपमा हाम्रो सम्बन्ध लाई हेर्लान? हामी कसरी समाज सामु प्रस्तुत हुने? भोली कथम कदाचित एक अर्काबाट हामीलाई छुटाउन खोजे के गर्ने?यस्तै हजारौ बिषयमा बहस भएको थियो। निष्कर्ष भने एउटै थियो हर हालतमा प्रेमको डोरी चुड्न नदिने, प्रेमको लागि जस्तोसुकै त्याग गर्नु परे पनि पछी नहट्ने।
रमेश एकपटक फेरी आफ्नो बिगत भित्र हराउछ, एक्लै बराबराउछ, अहो मेरा ती बिगतका कालखण्डहरु कती दर्दनाक, कती भयनाक थियो है। तातेताते हिंड्ने बेलामा अगेनुको भुङ्रोमा पसेर पोलेको खुट्टा हेर्छ,अनी उ आफ्नो आमालाई सम्झन्छ,त्यती बेला ६,६ महिना सम्म मैले आमालाई कहिल्यै निदाउन दिइन रे, कती दु:ख सहेर मलाई हुर्काएकी थिइन उ केही क्षणमै भाबुक बन्छ।
शायद ५,६ बर्षको थिए होला दशैमा बलिको नाममा घर छिमेकमा खशी बोका काटेको सिको गर्दै साथीहरुसग खेलेको त्यो दिन मेरो खशी बन्ने पालो अनी मान बहादुर र नरबहादुर मलाई दाम्लोले बानेर तर्दै थिए भने प्रकाश हातमा खुर्पा लिएर मेरो गर्धन एक चोटमै छिनाल्ने भनेर कसिदै थियो धन्न भगवान कता कताबाट हजुर बुवा आई पुग्नु भो र ठाडै स्वर्ग पुगिएन रमेश स्मरणमै लामो श्वास फेर्छ।
२०५० श्राबण ४ गतेको रात सम्झन्छ, त्यो कालो रात त्रिशुलीको भेल घाटिसम्म आउँदा पौडेर २ मिटर जती माथि पुगेको केही सेकेन्डमै बगेको दिदिको घर सम्झन्छ अनायसै उ भित्र भगवान पर्ती श्रदा जागेर आउछ र भन्छ धन्न भगवान धेरै चोटि मृत्‍युको मुखमा पुर्याएर बचाइराखेका छौ।

फेरी उ २०५८ मंसिर १२ गतेको रात सम्झन्छ र पुन शिथिल बन्छ, त्यो रात करीब ३ बजेको हुदो हो,उ प्रहरी र सेनाको घेराबन्दिमा परेको थियो, तत्कालिन देउबा सरकारले उसलाई आतंककारीको परिचय दिदै आफ्नो नियन्त्रणमा लिएको थियो , प्रहरी हिरासद भित्र उसले मानसिक रुपमा निकै पिडा व्यहोरेको थियो भने शारीरिक रुपमा निला डामले शरीर सजाएको थियो। बिना कुनै कर्तुत, बिना कुनै सपुत प्रमाण बिना ६,६ महिना उसले जेलका चिसा सिढिमा आफ्नो जीवन व्यतित गर्नु परेको थियो, उसको सुनौलो भबिश्य त्यो दिन च्यातिएको थियो फेरी सिउनै नसकिने गरी। बिछ्यौनामा माथि चिट चिट पसिना काढ्दै उ अत्तालिन्छ अनी भान्सा कोठामा छिरेर २ गिलास पानी एकै श्वासमा पिउछ।
क्रमश:

Saturday, August 08, 2009

गजल: जीवन

धेरै भयो यो मस्तिस्क शुन्य प्रा:य भएको, दिनभरिको कामको चापले थाकेर मन न बहलिन पाएको छ, न कुनै सिर्जनाले गर्भधारण गर्न पाएको छ,आज शनिबार केही क्षण फुर्सद मिल्यो अनी कनी कनी भएपनी यो गजल लेखे, हुनत कता कता आँफैलाई चित्त बुझ्दो छैन तरपनी संगम पनि तृषित छ निकै दिन देखी र यो टासो मन लागि नलागी भनेपनी टासेको छु।

नोट: मैले हाम्रो संस्कृती र भेष भुषाको अबमुल्यन गर्ने अभिप्रायले यहाँ केही शब्द प्रयोग गर्न खोजेको होइन, यदी कसैको हिर्दयमा ती शब्दहरुले चोट पुर्यायमा क्षमा प्राथी छु।
मेरो जीवन भारी बिनाको भरिया भएछ
जताततै प्वालै प्वालको फरिया भएछ

हुने नहुने सब गरे मात्र आफु खुशी हुन
सत्य हजुर आज चिसो चिया भएछ

हाँसखेल ठट्टामा कती बर्षा बिते बिते
आखिर जीवन घाऊ लागि छिया भएछ

पराइ यसै टाढा आफन्तकै वास्ता छैन
जीवन कतै रोप्न नमिल्ने बिया भएछ

यसरी नि जीवन सड्ला थाहै थिएन
टिटानस नै लगाइदिने खिया भएछ