Friday, November 26, 2010

मेरो जीवनको त्यो १ दिन

यसमा उल्लेखित पात्रहरु सत्य घटनका काल्पनिक पात्र हुन।
काठमान्डौ सम्मको यात्रा गर्नु थियो त्यो दिन करिब ३ घण्टाको बाटो न हो कुनै भवितब्य बीच बाटामा नपरे त्यसैले बिहानको खाना पछि मात्र यात्रा तय गर्ने निर्णय मैले गरेको थिए। यसपटक भान्जाको पनि बिद्यालय बिदा भएको कारण म सगै केही दिन काठमान्डौ घुम्न जाने मनसाय थियो उनको त्यसैले बिहानको खाना खाएर दिदीसग बिदा मागेर करिब २ बजे तिर हामीले यात्रा शुरु गर्यौ। बस चढ्ने ठाउमा पुग्नु पहिले करिब २0 मिनेटको पैदल यात्रा गर्नु पर्ने थियो। २0 मिनेटको पैदल यात्रा पछि हामी बस चढ्ने ठाउमा पुग्यौ। मैले बस रोके, बस बेसिशहरबाट आएको रहेछ। हामी बसमा चढेउ, हामी सगै अन्य २ बहिनीहरु पनि चढे उनिहरुसग मेरो सामान्य चिनाजानी पहिले देखि नै थियो त्यसमाथी हामी एउटै बिद्यालयका विद्यार्थी भलै म उनिहरु भन्दा ५-७ ब्याच सिनियर भएपनि त्यसमाथी भान्जा पनि त्यहि बिद्यालयका विद्यार्थी अनी एउटै गाँउले पनि।
हामी( म र भान्जा) बसको अन्तिम सिटको देब्रे पट्टि झ्याल तर्फ बस्यौ भने सगै चढेका बहिनीहरु अली अगाडीको खाली सिट्मा बसे। बस अगाडी बढ्यो काठमान्डौ सगको दुरी घटाउदै। हाम्रो सिटको अगाडी सिटमा केटा र केटी थिए। केटी झ्याल तर्फ बसेकी थिइन भने केटा उनको दाँया तर्फ। बेला बेला गफिदै मस्किदै थिए। घरी घरी केटी पछाडि फर्की फर्की हेर्थिन म पनि के कम उनको नजर माथि नजर मिलाइदिन्थे। मलाई लाग्थ्यो यी १ युगल जोडी हुन त्यसैले पनि मेरो मनमा कुनै नराम्रो भाब भने पलाएको थिएन उनिप्रती। सुन्दर बस्तु न हो हेर्न किन डराउथे र म भलै उनी बिबाहिता नै किन नहुन? करिब २ घण्टाको यात्रा उनको पछाडि फर्की हेर्ने अनी उनको नजर माथि नजर जुधाउने क्रममै बित्यो। नास्ताको लागि बस धार्केको कुनै रेष्टुरेन्टमा रोकियो अनी हामी सबै बसबाट ओर्लियौ। भान्जाको लागि मैले एक प्याकेट चिजबल र एउटा फ्रुटी किनिदिए भने म आफुले पनि फ्रुटी पिए। एक्कासी मेरो नजर म सग घरी घरी आँखा जुधाउने उनी माथि पर्‍यो, उनी उही हामी सगै बस चढेका बहिनिहरुसग कुरा गर्दै थीइन,मलाई ढुङगो खोज्दा देउता मिले जस्तो भयो मनमनै भगवान पुकार गरेर भने धन्य भगवान यसपटक म उनिसग बोलेर छाड्छु। म उनिहरु तर्फ नजिकिए म भन्दा पहिल्यै बहिनीहरुले सोधे दाई तपाईं पनि काठमान्डौ?- हजुर काठमान्डौ मैले भने। अनी मैले सोधे तपाइहरु एक अर्कालाई पहिल्यै देखि चिन्नुहुन्छ? दुई मध्ये एक बहिनीले भनिन त्यस्तो गाढा चिनारी होईन तर हामी ब्युटी पार्लर जादा उहासग भेट भएको थियो। मैले ए! भने अरु गफ अघि बढेन।
बस पुन: आफ्नो गन्तब्यतिर अघि बढ्न लाग्यो, सबै यात्रु हरु बस चढ्न लागे हामी पनि चढेउ। यसपटक मैले भन्जासग सिट साटे अब म उनकै पछाडि थिए। उनैले बोल्न खोजिन तर प्रत्यक्ष म सग बोल्ने साहास उनको थिएन वा भएर पनि त्यसो गरिनन। मलाई पनि चिजबल दिने हो बाबु? बाबुको नाम के हो? भन्जा तिर प्रश्न तेर्सिए मैले पनि भान्जालाई सिकाए दिने किन नदिने नि! म-समिर। भान्जालाई मैले पनि उनको नाम सोध्न लगाए अलिक डरको स्वरमा उनीले भनिन सुनिता। यस्तै २-४ सामान्य गफगाफ भन्दा अरु केही भएन तर एक अर्काको आँखा भने निरन्तर ठोक्किरहेका थिए। बस नागढुङा हुँदै काठमान्डौ खाल्डो प्रबेश गरिसकेको थियो।
थानकोट सम्मको यात्रा गर्ने यात्रुहरु आफ्नो सरसामान बोकेर ढोका तिर नजिकिदै थिए,यात्र शुरु गर्ने भन्दा यात्रा पूरा गरि झर्ने यात्रुहरु मात्र थिए, बस भित्र अली अली हल्ला फिजिएको थियो यही मौका पारेर सुनिताले मलाई फोन डायरि बडो सतर्कताको साथ दीइन,मैले उनको कुरो बुझिसकेको थिए उनी मेरो फोन नम्बर माग्दै थीइन। झोलाबाट पेन निकाले र मेरो मोबाइल, घरको दुबै नम्बर उनको डायरिमा लेखिदिए अनी जसरी उनले मलाई दिएकी थीइन् मैले पनि त्यसरी नै उनलाई फिर्ता गरे। बसले कलंकी पार गरिसकेको थियो हामी सितापाइलामा झर्नु पर्ने त्यसैले मैले झोला तयार गरे अनी उनीसग बिदाइ माग्दै ढोका तिर नजिकियौ। बस रोकियो हामी ओर्लियौ तर मेरा नयन भने उनिलाई हेर्न अझै ब्याकुल नै थिए, यसो झ्याल तिर फर्केर हेरे उनी पनि मलाइ नै हेर्दै थीइन। बस हुइकियो मेरा नजर उतै हुत्तिरहे पर परसम्म बसको गतिसगै,यात्रामा केही छुटे जस्तो लाग्यो,मन सलबलाईरह्यो,अनेक सोचहरु बिष्फोट होला जस्तै गरि तछाडमछाड गर्दै मच्चीरहे मनको सेरोफेरो भित्र।
सितापाइलादेखी डेरा सम्म पुग्न त्यस्तै १0 मिनेटको बाटो हिडेर गएमा हामीले ट्याक्सीको साहारा लियौ ३ मिनेटमै डेरामा पुगियो। यतिबेला करिब ५.३0 बजिसकेको थियो। डेरामा पुगेको त्यस्तै ५ मिनेट पछि मोबाइलमा घण्टी बज्छ फोन उठाउछु।
हेल्लो- मलाइ चिन्नु भयो?
चिने चिने जस्तो लाग्छ- तपाइ सुनिता होइन?
हजुर- मलाइ भेट्न आउनु न म बालाजु बसपार्क मा छु।
मलाइ फुर्सद छैन भेट्न मन भए हजुर नै आउनु
हुन्छ तर म कहाँ आउने?
छाउनी आर्मी हस्पिटल आगाडी आएर मलाई फोन गर्नु म लिन आउँला
हवस! म त्यहाँ आइपुगेपछी हजुरलाई फोन गर्छु।
ओके!
एक अर्कामा चिनारी त्यती राम्रो नभएको त्यसमाथी बालाजु बसपार्क देखि एउटा केटी मान्छे साँझ पर्नै लाग्दा मलाइ भेट्न आउछे भनेर मैले कल्पना पनि गरेको थीइन त्यसैले पनि मैले मलाइ फुर्सद छैन भन्ने बाहाना बनाएको थिए तर परिणाम मैले सोचे जस्तो भएन। करिब २0 मिनेट पछि पुन: मोबाइल बज्छ फोन उठाउछु उही परिचित स्वर हजुर म हस्पिटल अगाडी छु। ओके! त्यहि बस्दै गर्नु म लिन आउँछु। यसपटक मेरा मनले कुनै अर्को बाहाना बनाउन चाहेन भनौ वा भ्याएन। भान्जा र भाईलाई डेरामै छोडेर म उनीलाई लिन गए साँच्चै उनी मेरै पर्खाइमा थीइन् मैले उनको हातमा रहेको एउटा प्लास्टिकको झोला लिए अनी हामी डेरा तिर अगाडी बढेउ।
५ मिनेटको पैदल यात्रा पछि हामी डेरामा पुग्यौ मैले एउटा कुर्ची तानेर उनलाई बस्न आग्रह गरे झोला कोठाको कुनामा राखेर उनी कुर्चीमा बसिन, छेउकै अर्को कुर्ची तानेर म पनि उनकै सामुने बसे, भाई र भान्जा अर्को कोठामा टेलिभीजन हेर्नमै ब्यस्थ थिए। उनले एक्कासी म हजुरलाई मन पराउछु,माया गर्छु भन्न थालिन म अचम्ममा पर्दै थिए उनको यी बाक्यांसले, उनका नयन आँशुले टम्म भरिएका थिए मेरो सामु यी शब्दहरु बहकिरहदा अनी उनको एउटा प्रश्न थियो हजुरलाई म मन पर्छ?
आफूलाई बडो सम्यमित बनाउदै मैले भने- सुनिता हामी २-४ घण्टा अगाडी बसमा भेटिएका त्यो छोटो यात्राको सहयात्री मात्र हौ त्यो भन्दा बढी हामिसग हाम्रो परिचयको अर्को कुनै निशानी छैन न तिमीलाई म चिन्दछु न मलाइ नै तिमि। घर कहाँ?,के गर्छौ?,कस्तो मान्छे यी सब अझै हामी बीच अन्धकार छ। तिमी सुन्दर छौ, बोलिमा मिठास छ हो मलाई पनि तिमी राम्री लाग्छौ तर प्रेम यौवनको उमंग मात्र होईन,सुन्दरताको परिणाम मात्र पनि होइन,बच्चाले भाडाकुडी खेले जस्तो खेल पनि होईन जहाँ माटो, ढुङा,पात जस्ता बस्तुहरुलाई कुनै एउटा बस्तुको संज्ञा दिएर मनोरन्जनात्मक तरिकाले खेल्न सकिन्छ। अनन्तकालसम्म अजर अमर रहिरहने प्रेम त जीवन हो जहाँ संसार जित्ने प्रण हुन्छ, सुख दुखमा बिचलित नबन्ने बाचा हुन्छ, जहाँ अरुलाई पनि आफुभित्र समाहित गरेर हेर्न सकिन्छ त्यसैले तिमिले यो केटाकेटीको पारामा म प्रति गरेको प्रश्नको उत्तर म यति छिटो दिन सक्दिन, यति छोटो समयमा म दुई जिन्दगीको यति गहकिलो निर्णय गर्न सक्दिन। यदि तिमी मलाइ साँच्चै माया गर्छौ भने एकदिन तिम्रो प्रेमले बिजय हासिल गर्ने छ त्यो दिन तिम्रा यी सुन्दर नयन होईन मेरा नयनले हर्षको आँशु बगाउने छ।
भाईलाई बोलाए खाजा बनाउन लगाए, त्यस्तै १५ मिनेट भाईले चाउचाउ तयार गरि हामीलाई टेबुल सम्म ल्यादियो। सुनिता, सेल खाने ल मैले घरबाट लिएर आएको छु भन्दै झोला खोतल्न थालिन मैले भो पर्दैन अरुको कोसेली होला हामीले खानु कहाँ हुन्छ भने तर उनीले मानिनन झोला खोलेर सेल बाहिर निकालिन मैले पनि सानो टुक्रा चुडेर लिए।
यति बेला करिब ६.३0 बजिसकेको छ टेबलमा भएको ल्यापटप अन गरे अनी २-४ इमेल चेक गरे। मौन बाताबरण छ सबै चुपचाप साझ पर्नै लागिसकेको थियो तापनि उनी हामीसग बिदाइ माग्ने मनस्थितिमा थीइनन। मैले आफैले मुख खोले सुनिता जी! बसाइ कता छ? बालाजु- दिदि सग बस्थे तर हेर्नु न आज दिदि मनकामनाको दर्शन गर्न जानुभएछ म सग कोठाको चाबी छैन। मेरो मन भित्र अनेक कुरा एकै साथ खेल्न थाले मनमनै आफैले आफैलाई सोधे यसले बाहाना बनाइ आज यो कतै यति बस्न त खोज्दै छिन? फेरी सोचे साँच्चै आपत परेको पनि हुन सक्छ यो काठमान्डौ हो,यहा कसैलाई कसैको वास्था हुदैन, यहाँ सबैसग सधैं भ्याइ नभ्याइको जीबन छ। फेरि म आँफैलाई पनि कुनै दिन यस्तै समस्या परेको थियो त्यसैले पनि यी सब उनका बाहाना हुन भनेर भन्न सक्ने हिम्मत म सग थिएन। यदि तपाइलाई साँच्चै समस्या परेको भए आज यही हामीकहा बस्दा भैहाल्छ। एकछिन अघि फुङग उडेको उनको अनुहारमा मेरा यी शब्दहरुले चमक भरिएर आए जस्तो लाग्यो। उनले भनिन- हुन्छ यदि हजुरहरुलाई कुनै समस्या मेरो कारणले पर्दैन भने। मैले केही समस्या नपर्ने बताए, उनलाई एउटा कोठा दिएर पनि हाम्रो लागि प्रयाप्त कोठाहरु थिए,कुनै अप्ठ्यारो पर्ने थिएन।
हुन्छ सुनिता जी आज यही बसौ,यो तपाइको कोठा, उनले झोलाहरु उठाइन र कोठामा छिरिन, ढोका बन्द गरिन म ल्यापटप तिरै अलमलीरहे, भाई र भान्जा टेलिभिजन हेर्नैमा मस्त थिए केही छिन पष्चात कपडा फेरेर उनी कोठाबाट बाहिरीन यसपटक निलो रङको लामो स्कट र भेस्ट मा थीइन् उनी।
ल्यापटप अफ गरे अनी किनमेलको लागि सुनिता र म बाहिर निस्कियौ। छाउनीदेखी स्वयम्भु भगवान पाउसम्म गयौ त्यसपछी पुन उही बाटो फर्कियौ। फर्किदा आधा के.जी.मासु, आईसक्रिम,तरकारी,फलफुल किनियो। सुनिताको आग्रहमा एउटा हिन्दी फिल्मको सिडी पनि भाडामा लिए खोइ कुन फिल्म थियो आज मलाइ याद भएन। करिब ७.४५ तिर हामी डेरामा फर्कियौ,सबै मिलेर खाना तयार गरियो,रमाइलो बातावरणमा खाना खायौ, भान्साको सबै काम सबै मिलेर गरियो। यतिबेला ९.00 बजिसकेको छ त्यो साझ २0६२ सालको एस. एल. सी. को परिणाम आएको थियो त्यसैले पनि इन्टरनेटमा परिणाम हेर्दिन आग्रह गर्दै मोबाइलमा फोन निरन्तर आइरहेको थियो त्यसैले म ल्यापटप तिरै अलमलिए भने सुनिता भाई र भान्जा फिल्म हेर्न पट्टी लागे।केही क्षण पश्चात म पनि उनिहरु भएतिरै लागे, सुनिता नजिकै गएर बसे फिल्मका पटकथा सगै उनको गह टम्म आँशुले भरिएका थिए। १0.३0 बजिसकेको थियो भान्जा र भाई सुत्ने तरखरमा लागे अ साची भन्जा त निदाइ पो सकेका थिए शायद यात्राको थकान अनी बाल उमेरले गर्दा होला। भाई पनि बिछ्छयौना तिर लागेपछी उनिसगै त्यस्तै १५ मिनेट फिल्म मन लागे पनि नलागे पनि हेरे त्यसपछी मलाइ पट्यार लाग्न थाल्यो अनी उनिलाई शुभरात्री सुनिता जी भन्दै म बाहिरिन खोजे। अब सुत्नुपर्छ मलाइ पनि बोर लागिरहेको छ उनले भनिन मैले टेलिभिजन अफ गरे अनी आफ्नो कोठातिर लाग्यौ।
बिहान निन्द्राले अन्य दिनहरुमा भन्दा अलिक चाडैनै छोडेछ ब्युझिदा त्यस्तै ५.३0 बजेको थियो भाई एस. एल. सी. परिणाम आएको हुनाले पत्रिका किन्न भनेर म भन्दा पहिल्यै उठेर बाहिर हिडिसकेको रहेछ,भान्जा भने अझै मस्त निन्द्रा मै थिए। सुनिता पनि ब्युझिसकिछिन ढोका खोलिन अनी पुन: बिछ्छयौनामा गएर बसिन। मैले अनुमती मागे कोठा भित्र छिर्न उनले अनुमती दीइन म उनकै छेउमा गएर बसे। आज त्यती सार्हो निद परेन बोल्ने बाहाना खोज्दै मैले मुख खोले उनीले पनि आफूलाई पनि त्यस्तै भएको बताइन। गफ गरेर बस्नु हुन्थ्यो नी त! रातै भरी उनले भनिन। ढोकामा चुकुल ठोकेर सुत्ने कसरी गफ गर्नु मैले ठट्टा गरे। ढोका ढकढकाएको भए वा मलाई बोलाएको भए भैहल्थ्यो नी उनले जबाफ फर्काइन। यस्तै सामान्य गफगाफ भए भान्जा पनि ब्युझिसकेका थिए भने भाई पनि फर्किसकेको थियो मैले चिया तयार गरे। चिया पिईसकेपछी बिछ्छयौना मुनी रहेको सुट्केस खोले अनी उनीलाई एउटा फोन डायरि दिए किनकी हिजो मलाई फोन नम्बर टिपाउन उनले दिएको डायरि निकै पुरानो थियो, सब पानाहरु च्यातिने क्रममा थिए। त्यसको साथसाथै १ शिशी अत्तर पनि दिए। सुट्केस भित्र रहेको मेरो फोटो एल्बम उनले हेर्ने मनासाए गरिन मैले एल्बम निकालेर उनको हातमा थमाइदिए, उनी फोटो हेर्न थालिन अनी एउटा मेरो फोटो झिकेर यो मलाइ दिन सक्नु हुन्छ भनिन। मैले हुन्छ किन नसक्नु सहजै स्वीकार गरे उनी खुशी भईन। त्यसपछी उनले पनि झोला भित्रबाट उनको एउटा फोटो निकालेर मलाइ दीइन जबकी मैले उनिसग फोटो मागेकै थिइन तैपनी उनको यो व्यबहारले मलाइ हर्षित नै तुल्याएको थियो।
सुनिता ले फेरि उही कुरा दोर्हाइन म हजुरलाई माया गर्छु?खोइ त तपाईंको उत्तर? प्लिज केही त भन्नु। मसग पहिले देखिकै पुर्बनिर्धारित उत्तर थियो यति छिटो कसरी भन्न सकिन्छ जिन्दगीको यति गहकिलो निर्णय। करिब १0.00 बजिसकेको थियो अझै उनी हामिसग छुट्टिने कुनै संकेत सम्म थिएन अब उनी अलिक बोझिलो बन्दै थीइन त्यसैले मैलेनै केही बहाना बनाए सुनिता जी अब म बिद्यालय जानु पर्छ भाई र भान्जा पनि घुम्न जाने रे अब हामी निस्कनु पर्छ। उनले घरको नम्बरबाट कसैलाई फोन गरिन अनी कपडा फेर्न कोठाभित्र छिरिन,म पनि आफ्नो कोठामा गएर कपडा फेरे, उनीले झोला तयार गरिन अनी भान्जा र भाई सग बिदा मागिन मलाइ भने अलिक परसममा पुर्‍राइदिन आग्रह गरिन मैले उनको प्रस्ताब स्वीकार गरे अनी लागे म पनि उनी सगसगै स्वयम्भु भगवान पाउतिर। फेरि उनी स्वयम्भुको डाडोसम्म म सगै जाने मनसाए ब्यक्त गरिन मैले यसमाथी पनि सहमती जनाइदिए। सिमसिम पानी स्वयम्भुको सिढी सगै चढियो माथि डाँडामा पुगेर एकपटक काठमान्डौ खाल्डो नजरले भ्यायसम्म नियालौ। उनी एउटा सानो मनी ब्याग किन्न पसलभित्र छिरिन मैले ब्यागको पैसा तिरे मलाइ पनि कता कता उनी आफ्नै कोहि जस्तो लाग्न थालिसकेको थियो तर म कुनै गल्ती गरेर पछुताउन चाहदैन थे त्यसैले पनि मेरो मनले मेरा चाहानाहरुलाई नियन्त्रण गरिरहेको थियो त्यसैले धेरै बुझेर मात्र उनको प्रस्तवमाथी ग्रीन सिग्नल दिने सोचमा म थिए।
हामीसगै ओरालो झर्यौ चक्रपथपट्टि भोक लागिरहेको थियो खाना खानाको लागि हामी इभन ग्रिन रेष्टुरेन्टमा छिर्यौ। उनले चिकेन म म र फेन्टा अनी मैले चाउमिन र कोक को अर्डर गर्यौ। रेष्टुरेन्टमा पनि फेरि उनीले उही कुरा दोर्हाइन यसपटक मैले आफूलाई कम्तिमा पनि १ हप्ताको समय चाहिने कुरा बताए उनले पनि सहमती जनाइन। करिब १२.00 बजेतिर उनलाई बालाजु जाने बस चढाएर उनिसग बिदा भई डेरामा फर्किए।
करिब १ घण्टा पछि फोन आयो यसपटक मैले अली रुखो व्यबहार देखाए अलिकति झर्किए र भने मलाइ धेरै फोन गरेर पैसाको सत्यनास नगर हामी भर्खर त छुटिएका यस्तो पागल नबन तिमी। त्यसपछी उनीले फोन काटिन। मेरो मन भने अत्तालिरह्यो,कताकता दुखिरह्यो कतै उनिसग झर्किएर नराम्रो त गरिन जस्तो लागिरह्यो।
करिब एक हप्ता उनी हराइन,न उनको फोन नम्बर थाहा थियो मलाई न उनको बसाइ,मात्र मलाई यति थाहा थियो उनी सुनिता घर लम्जुङ त्यो पनि उनीलाई विश्वाश गरे मात्र,शायद वास्तविकता अर्कै हुन पनि सक्थ्यो। ज्ञानोदय मा बी बाफलमा बी. एड. तेस्रो बर्षको अभ्यास शिक्षण चलिरहेको थियो त्यतिबेला 0५६ को लाइन बाट मेरो मोबाइलमा फोन आउछ फोन रिसिभ गर्छु उनै सुनिता। हजुर म त लम्जुङ फर्केको थिए यता फर्किने बेला हजुरलाई फोन पनि गर्न सकिन म अहिले कठमान्डौ फर्कने क्रममा मुग्लिङमा छु म काठमान्डौ आइपुगेपछी हजुरलाई फोन गर्छु भेट्न आउनु है। हुन्छ काठमान्डौ आइपुगेपछी मलाई फोन गर म तिमीलाई भेट्न आउँला। करिब ६.०० बजे बेलुकी तिर उनको फोन आयो अनी बालाजु चोकमा आउन उनले भनिन। मुसालधारे पानी परिरहेको थियो तैपनी म उनीलाई भेट्न लागे बालाजु चोक तिर।
म स्वयम्भु यातायातको बसबाट बालाजु चोकमा झरे, उनै मेरै प्रतिक्षामा बसिरहेकी थीइन। त्यो दिन खाजा पनि खाएको थीइन मैले त्यसैले अली अली भोक लागिरहेको थियो नजिकैको एउटा रेष्टुरेन्टमा गएर म म खायौ। उनीले मलाई जेल अनी बिस्कुट आदि उपहार दीईन,फेरी उनीले सोधिन निर्णय गर्नु भो त? १ हप्ता बितिसकेको थियो हामी बीच कुनै कुराकानी हुन पाएको थिएन यसबिच मैले एउटा संयोगको रुपमा लिन थालिसकेको थिए यी घटनालाई त्यसैले पनि धेरै सोचिन यो १ हप्ता बीचको समयमा उनको प्रश्नको बारे। उनको पुन: दोहरिएको प्रश्नले मलाइ फेरि झकझकायो हामी रेष्टुरेन्टबाट बाहिरियौ। मैले उनको पारिवारिक स्थिती बारे सोधे- आफु सानै छदा आमा बितिसक्नु भएको,आफु पट्टीका २ दाजुहरु बिबाहा पश्चात छुट्टै बस्न थालेका,बाबाले अर्कै बिबाहा गर्नु भएको इत्यादी । मैले उनको शैक्षिक स्तर सोधे एस. एल. सी. पास गरेको त्यसपछी पढ्न नसकेको, फेरि मैले सोधे के गर्छौ त काठमान्डौमा? ब्युटिपार्लरमा काम गर्छु कलंकीमा। साझ झमक्क परिसकेको थियो तापनि मैले भने तिम्रो कोठा यतै कता भनेको होईन मलाई पनि चिनाउ न त कहाँ बस्छौ? तर उनी निरुत्तरित भइन मैले कुनै जोड गरिन। यदि तिम्रो क्याम्पस पढ्ने इच्छा नै छ भने तिम्रो एस एल सी पास को प्रमाणपत्र लिएर आउ म बिचार गरुला भने उनले हुन्छ भनिन अनी म उनिसग बिदा भएर पुन: डेरामा फर्किए। यसपटक मेरा मनले रहस्यमय उनको व्यबहारको अझै नजिकैबाट नियालेको अनुभुती गर्‍यो।
केही दिन फेरि उनी बेपत्ता भइन। त्यस्तै २-३ दिन पछि उनको फोन आयो यसपटक उनी नेपलागन्ज जान लागेको र केही पैसाको आबश्यकता परेको गुनासो गर्दै थीइन, म सग पैसा सापटी माग्दै थीइन। मैले सोधे कति पैसा? २000 रुपैयाँ। म त्यतीबेला बिद्यालयमै थिए, म ब्यस्थ पनि थिए त्यसैले मैले अहिले म ब्यस्थ छु मलाई ४.00 जे पछि फोन गर्नु भनेर फोन काटे।
नभन्दै ४.00 बजे उनले फोन गरिन र आफु भगवानपाउ म आउँदै गरेको अनी मलाई पनि त्यहि आउन भनिन म कुनै आज्ञाकारी बिद्यार्थी जस्तै बनेर हुन्छ भने। ४.१५ तिर म त्यहा पुगे अनी उनीले पहिले फोनमा बताएको कुरा पुन दोर्हाइन,यसपटक मलाई माया गर्नु हुन्छ भन्ने प्रश्न थिएन।मैले खल्ती बाट १३00 रुपैयाँ निकालेर उनीलाई दिए अनी उनको शुभयात्राको कामना गरे। उनीले पैसा चाडैनै फिर्ता गर्ने वाचा गरिन तर मलाइ बिश्वास थियो त्यो पैसा फिर्ता हुनेछैन। थाहा हुँदाहुदै पनि मैले उनीलाई एउटा सहयोगको रुपमा पैसा दिएको थिए।त्यस्तै १0 मिनेटको भगवान पाऊँको बुद्धको मुर्तीको आडमा बसिरहदा उनका नयनहरु बर्षिरहेका थिए शायद उनी क्षमा याचना गर्दै म प्रति क्रितज्ञता दर्शाउदै थिइन यस्तै अनुभुती मैले गरे।
त्यस दिन पश्चात न उनीले मलाइ फोन गरिन, न कुनै संयोगले आजको मितिसम्म भेट हुन सकेको छ तर उनले छोडेको यी स्म्रितीहरु भने मेरा मस्तिष्कमा अझै ताजै छन, मेरो जिन्दगीले धेरै छलाङ मारी सकेको छ,म अरुकै नासो भैसकेको छु। थाहा छैन उनी कहाँ,के,कुन अबस्थामा यी दिनहरु गुजार्दै छिन तर जहाँ जसरी तिमी रहे पनि भगवानले तिम्रो सधैं कल्याण गरुन।

                            इती


 












Wednesday, November 10, 2010

बिगतको डायरिबाट

आत्मिय निशा

अबिरल अबिराम माया
अटुट असिम सम्झना

बादल बर्षा बीचको साउने झरी जस्तै निष्ठुरी र निर्दयी मनको रुखो कोसेली, मुटु दुखाइदिने घाऊ, पिडाको खानी, निरही मानिसले के नै दिन सक्छ र अरुलाई उही दु:ख, उही पिडा, उही बेदना अनी उही चित्कार त हो। चाहाना थिएन जलेको मन झन जलाउने तर पनि सकिन जब आखाभरी कसैको निरासता उर्लियो, बाटाभरी कसैको छाया अगाडी पछाडि लागिरह्यो,सम्झनाको मानसपटलमा यादको झङकारहरुले झकझकाइ रह्यो। भाबबिहोर हुँदै ब्यथा बल्झिए पछि तड्पिदै जान्छु मनको बाध छताछुल्ल भएर फुट्छ यही निर्दोषी शब्दहरु त छन् कोर्छु एउटा पत्र जतन गरेर पढ्नु।
सम्बोधको कुन शब्दले बाधु,उही बिश्वास र अन्धबिश्वासको दिवाल भित्र रन्थनिएर जीवनको नयाँ मोडमा आएको अर्को एउटा सुनौलो अबसरलाई चाहेर वा नचाहेर भनु एकपटक गन्तब्यबिहिन दिशातिर निर्देषित गर्न लाग्दै छु। फेरि नसम्झ की बिगतमा मैले तिमिमाथी गर्ने व्यबहार र हाम्रो चोखो नाता कदापी भुलेको होईन र यो पनि नसम्झ की कोहि कसैको लागि सती जना पनि सक्दैन किनकी यहाँको चलन नै यस्तै बनेको छ जुन तिमिले देखाइसक्यौ।
भनिन्छ नी जीवनमा कसैले कसैलाई पनि चिन्दैन भनेर आज मलाइ यही यथार्थ बोध भएको छ जुन बेला तिमी मेरो सामिप्यताबाट दुर हुन अनेकौ प्रयास गर्दै थियौ। हुनत म सग टाढिने बाहानामा धेरै नै अभ्यास गर्यौ होला र मेरो नजरमा कुनै एउटा प्रफेक्ट कलाकार ले झै एक्सन र कट को ठीक समय तालिकामा उधेश्य प्राप्तिमा सफलताको सिढी चढेको महशुस पनि गर्यौ। यति भनेर मैले तिम्रो सामु गुनासो राखेको होईन न त कुनै दुखेसो नै पालेको छु तर यति कुरा भने अबश्य हो तिमी मेरो स्म्रितिसग जिवनको अन्तिम क्षणसम्म लुकामारी खेलिरहने छौ।
जिन्दगीको हरेक क्षण फरक किसीमले जिउन सक्नु पर्छ तर कर्तब्य र आफ्नो धरातलाई नबिर्सिएर। दुनियाँले के भन्छ? के भन्यो? के भन्नेछ? आदि प्रश्नहरुमा अल्झिएर बस्ने हो भने त केही गर्न सकिदैंन तर यसो भनेर केही कुरा सुन्न हुदैन भनेको होईन राम्रा कुरा सुन्न सक्नु पर्छ र त्यसलाई अगाल्ने प्रयास गर्नुपर्छ तर नराम्रो कुरा जहाँ सुनिन्छ त्यहि छोड्नु पर्छ तब मात्र आफ्नो उधेश्य प्राप्तीमा बिचलित भइदैन।
बनाउन जति गार्हो छ एउटा सम्बन्ध भत्काउन त्यो भन्दा हजारौं गुणा सजिलो हुदो रहेछ, बिश्वासको बाहानामा जीवनमा आइपरेका कयौ सुखद र दुखद क्षणहरुलाई एक अर्काको पोल्टामा पोखियो होला अनी भावनाको अन्तरंगमा आकाशीय क्षितिज हेर्दै दु:खमा दुई थोपा आँशु र सुखमा एक खित्का हासो पनि हासियो होला तर ती सबै देखावटी थिए, क्षणिकताको सामिप्यता थियो अनी बिश्वास भित्रको अन्धबिश्वास थियो भन्ने भ्रम आज मलाई परेको छ। हो शदियौ देखि बर्तमान सम्म नारी हिर्दय माथि हाम्रो समाजले कहीले पो न्याय गरेको छ र? आज दुनियाँको कुराले त्यहि अन्यायको पर्खाल्मा एउटा इट्टा थप्ने काम गरेको छ होईन र? फेरि सामाजिक ढवाङीहरुले कहीले पो अरुको कुरा काट्ने गरेको छैन र? यहाँ देखि त्यहा सम्मको कुरा तीललाई पहाड बनाउने सम्म। चाहे सीताको अस्मिता होस् वा राधाको चरित्र प्रति नै त्यसैले तिमी बिचलित बन्नु हुन्न अन्तत जित सत्यको हुन्छ, जित तिम्रै हुन्छ।
बिगतलाई समिक्षात्मक हिसाबमा पछाडि फर्केर हेर्ने हो भने र मुल्याङ्कनको सिमारेखा प्रस्तुत गर्ने हो भने के मेरो प्रगती र खुसिमा तिमी हास्नु अनी तिम्रो प्रसंशा र महत्वकांक्षामा मैले साथ दिनु नै दुनियाँको परिभाषामा अनुचित सम्बन्ध भएको ठहर तिमिले पनि मान्छौ भने मेरो तिमीलाई भन्नु केही छैन बहकिउ तिमी पनि त्यहि दुनियाँको बहाबसगै एकदिन त्यहि बतासले तिमीलाई न अगाडी बढ्न दिने छ न पछाडि फर्केर हेर्न नै।
हो म पनि मान्छु साथी भनेको त्यो हो जससग कुनै पनि कुरा नलुकाइ गर्न सकिन्छ तर त्यस्ता साथी जो बिषय वा प्रसंगलाई व्याख्या,अपब्यख्या गर्दै बिषयबस्तुलाई अर्कै ढंगले प्रस्तुत गरि अर्काको सम्बन्ध माथि गिद्धे द्रिश्टी लागाउछ तिनीहरुको कुराको प्रबाहा तिमिले गर्नु हुदैनथ्यो तर आज त्यसो भएन तिमी उनिहरुसगै आफैलाई पनि बिर्सिएर पागलसरी दौडदै छौ।
साथीसगी सग ख्याल ठट्टामा अनेकौ कुराहरु प्रसंगबस तथा बाध्यात्मक परिस्थिती बीच चल्छ अनी कहिलेकाही त बढी नै गफगाफ पनि हुन्छ त्यो म मात्र होईन तिमी वा जो कोहिले पनि गर्ने गर्छ यदि ती गरिएका कुरालाई बुझ्ने र व्याख्या गर्नेले अनर्थ लगाउन वा थपघट गरि बढाइचढाइ गर्न सक्छ तर यस्तै कुरामा तिमी रुमलिन्छौ भने पनि मेरो भन्नु केही छैन सुन्दै जाउ अझै यस्ता कुरा एकदिन तिमी आफै अरुलाई सुनाउन सक्ने बन्ने छौ।
सम्भाबित दुर्घटनाको आकलन त मैले पहिल्यै नै गरेको थिए यस्तो एकदिन अबश्य आउछ अनी मलाइ लाग्थ्यो ती दिन त्यती धेरै कठिन हुने छैन, म सहजरुपमा त्यस्ता समस्याको समाधान गर्ने छु र म मेरो कर्तब्यमा कहिल्यै बिचलित बन्ने छैन तर म किन किन आज आफैभित्र कमजोर भएको अनुभुती गरिरहेको छु किनकी लडाइको यो संघारमा साथ दिने मेरो आफ्नो सगिनी बिचलित मात्र भएको छैन बिरोधिका कुरामा मेरो भन्दा बढी बिश्वास गर्न थालेको छ। मलाई बिश्वास छ अन्त्यमा षडयन्त्रका सब तानाबानाहरु च्यातिने छन् र मेरी सगिनी मेरै पक्षबाट युद्ध लड्ने छिन् अनी त्यो लडाइ हामी जित्ने छौ।
न त यो मनले आफन्ताको संसारलाई नै पराइ मानेको छ न त पराइलाई नै बिरानो ठानेको छ। चोटै चोटको यो जिन्दगीमा तिमिले अन्जानमै फेरि एउटा घाऊ उपहार दिएकी छौ म त्यसलाई जतन गरेर जोगाएर राख्ने छु तिमी जुन कुराले आज दु:खमा छौ त्यहि कुराले भोली तिमी भित्र बहार ल्याउने छ, तिमीलाई कदापी केही हुने छैन नहोस् भगवानसग यही कामना गर्छु।
कति धेरै खुशी बोकेर आएको थिए तिमी नजिक निराश बनाएर खाली हात फर्काउन खोज्यौ तर केही छैन पवित्र मनले गरेको पुजा अनी प्राथना भगवानले सुन्छन्। भलै फेरि एक पटक सत्यले हारेको छ किनभने सत्य एउटा बन्न सकेन कसैले सुनेकोलाई सत्य भने,कसैले देखेकोलाई सत्य भने त कसैले भोगेकोलाई तर मलाई बिश्वास छ त्यो दिन पक्का आउने छ जुन दिन तिमी आफुले आफैलाई चिन्ने छौ अनी सत्य त यो पो रहेछ भनि ब्युझिनेछौ त्यो दिन ढिला भैसक्नेछ जसको कुनै महत्व यस जुनिमा नरहन पनि सक्छ।
अन्त्यमा मलाई यति बिश्वास छ तिमी दुनियाँको कुरा अड्कने छैनौ तिम्रो उधेश्य प्राप्तिको महान कार्यदिशामा अगाडी बढिरहने छौ र समाजको सामु आफ्नो कर्तब्यलाई सहज रुपमा निर्बाहा गर्न सक्षम हुनेछौ। बास मेरो यही बिश्वासलाई जिवन्तता दिने कार्यमा अगाडी बढ यही नै हाम्रो लाडाइको अन्तिम र पहिलो जीत हुनेछ। कसैलाई बचाउन जीवन भर लागि पर्ने हामीहरु सानो कुरामा केही बिचारै नगरी मृत्‍युको घोषणा गर्न पट्टी नलागौ। साचो अर्थमा भन्दा सबैको कुरा सुन धेरै मान्छेहरुलाई चिन, थोरैलाई चिनाउ अनी थोरै भन्दा थोरैलाई मात्र बिश्वास गर। म यो पनि भन्न चाहन्छु तिम्रो नजरमा म प्रति पलाएको अबिश्वास अझै बढी मात्रमा फस्टने वातावरण सिर्जना गर जसले म जस्ता ब्यक्तिहरु तिम्रो गन्तब्यमा कहिल्यै देखा नपरुन तर बिदाइको अन्तिम क्षण एउटा सानो सुझाब पस्कने अनुमती चाहन्छु हुनत म जस्तो ले दिएको सुझाब तिमीलाई नपच्न पनि सक्छ फेरि यी बाध्यताबिच पनि नभनी रहन सक्दिन किनकी म तिम्रो राम्रो भएको हेर्न चाहन्छु। - तिम्रो त्यो चन्चले बानिमा सुधार ल्याउ किनकी आज म प्रति पलाएको अबिश्वास भोली कसै प्रति पाल्न नपरोस, धेरै तथ्यहिन हल्लाहरु सुन्नु नपरोस्।


                                                                                    बिदाई
उही निसान

Tuesday, November 09, 2010

प्रायश्चित

धेरै दिन भयो मन बिचैनीले छटपटाएको कुनी किन हो धेरै पटक आफैले आफैलाई सोध्ने प्रयास पनि गरेको हो तर पनि सहि उत्तर पाउन सकिरहेको छैन। खासमा ब्यस्थता पनि छैन फुर्सद पनि छैन खोइ कुन हिसाबले यी दिनहरु बित्दैछन म आफैलाई पत्तो छैन। बेलुका बिछ्छयौनामा पुग्दा भोली गर्नु पर्ने कामको सुची तयार हुन्छ तर बिहान उठ्यो अर्कै हिसाबले दिन गुज्रन्छ बास्तबमा भन्नै पर्दा अब्यबस्थित ढंगले यी दिनहरु त्यसै दौडिरहेका छन्। भित्रै देखि केही लेख्छु आज त कुनै टासो ब्लगको भित्तामा भन्ने लाग्छ, शिर्षक पनि छान्छु, २-४ हरफ लेख्छु पनि तर त्यसपछी मेरा औंलाहरु किन किन keyboard का अक्षरहरु थिच्न लरबराउछन,मन शुन्य भएर आउछ शब्दहरुको ठेलामठेलले सोच्ने ढोकै बन्द गरिदिन्छ तर आज किन किन मेरा अन्तरइच्छा भित्र दबित असिमित चाहानाहरु भनौ वा गुनासोहरुको बाध फुट्दै छ बिचैनिममा छटपटाएको मनलाई सान्त्वना प्रदान गर्ने धेय राखेर यी शब्दका कुसुमहरु बुन्दै छु।
दिन चलेकै छ,रात जसोतसो ढलेकै छ,मनभरी सुन्दर सपनाहरुले ठुला ठुला महलहरु सिर्जना गरेकै छ तर खोइ फिस्स मुस्कुराउने ओठहरु बन्दको बन्दै छन, जिन्दगीको क्षितिज एक झुल्का घामको रजस्वलामा लतपतिन पाएको छैन, तड्पिएर भएपनि यो मझधारको जिन्दगी बाच्नुको मज्जा नै बेग्लै हुदोरहेछ।शुन्य दिमाग,अत्यालिएको मन,निभ्न लागेको आत्माबिश्वास, बीचलित भाबनाका अर्थहिन तरङग बीच थरथर कापेको भौतिक शरीरले तय गरेको अन्त्यहिन बाटोको यात्रामा मेरा पाइलाहरु अघि बढ्दै गर्दा एकातिर बिश्वासमा आत्मिय सम्बन्धको आधारशिला,हाम्रो सम्बन्धलाई जोड्ने कोशेढुङ्गा अनी जीवनलाई रोशनिमा ढाल्न मेरो मनले खोजिरहेको छ भने अर्कोतिर एकै साथ अन्धबिश्वासको मृत्‍युको घोषणा गर्न आतुर बनिरहेको छ।
मेरो जिन्दगी आखिर रिमोट कन्ट्रोलर अर्कैको हातमा भएको टेलिभीजनको स्क्रीन जस्तो न रहेछ, रिमोट कन्ट्रोलर अर्कैको हातमा छ जती बेला जुन च्यानल मन पर्छ फेरि फेरि हेर्छ मात्र म उसको थिचाइमा बिभिन्न रुप फेरि फेरि डिस्प्ले हुन्छु। उसलाइ मन लाग्दैन स्विच अफ गरिदिन्छ। उफ! कस्तो जिन्दगी सम्झदै दिक्क लागेर आउछ जति नै तिरस्क्रित भएपनि सारमा यो जिन्दगीको माया अती नै लाग्दो रहेछ नत्र धेरै पटक मृत्‍युको बिकल्प नदेखेर पनि किन त्यो बाटो अपनाउन सकेको छैन? आत्माहत्या कायरहरुको एजेन्डा हो म त्यती कायर पनि छैन, यदि म कायर होईन भने किन जिन्दगी गर्बले बाच्ने साहास म भित्र छैन? किन म आफ्नो जिन्दगीको निर्णय आफ्नो तरिकाले गर्न सक्दिन? किन म प्रत्येक पल दुखिरहेको छु? बिरोधाभाष छन् मेरा सोचाइहरु आफै भित्र।
सोचमग्न मन सोच्छ अनेक,हराउछ बिगत भित्र उकुशमुकुश बन्छ,चिटचिट पसिनाले निथ्रुक्क भिजेर प्रायश्चितको भाषामा हिर्दय भित्र उथलपुथल नै मच्चाउछ,गुनगुनाउछ एक्लै,रिसाउछ आफैसग र भन्छ -मेरो कारण तिम्रो बदनाम भएपनि नियतबस मैले कहिल्यै तिम्रो कुभलो चिताएको छैन। मेरा बिश्वाशघातले तिम्रा मुटु छिया छिया बनाएको होला, तिम्रा सुन्दर नयनहरु श्राबण बर्षाउदै होलान्, बिबशताको बन्धनमा परेर तिमी मेरो जिन्दगीदेखी टाढा जाने बाटो खोज्दै होउली कहिल्यै नभेटिने कसम खाँदै हाम्रा मीठा सपनाहरुलाई लास बनाएर। हो तिमी मेरो कोहि थिइनौ र म पनि तिम्रो कोहि थिइन तर कोहि नहुनुमै पनि मैले तिमीलाई जिवनभरी दुख्ने चोट थुपरिदिए,मैले दिएको चोटमा तिमी छटपटाउछौ होला, दर्दले बरबराउछौ होला यी दिनहरुमा म भने स्‍मृतिमा आलो ती घाऊहरुलाई कोट्याएर आफैभित्र दुख्दै छु।साँच्चै तिम्रो निस्वार्थ माया र खुल्ला हिर्दयकोको सहयोग मेरो आलोकाचो जिन्दगिलाई थियो तिम्रो जिन्दगिलाइ होईन,म तिम्रो मायाको छहारी भित्र मौलाएर लहराउन चाहन्थे तर मेरा यी अबोध चाहाना मैले कहिल्यै तिमिसामु पोख्न नसकेकोमा आज हिनता बोध गर्दै छु। तिमी असल थियौ, तिमि भित्र कुनै छलकपट थिएन र त भगवान ले तिमीलाई नै रोजे परिक्षणको लागि इमान्दार मान्छेको खाचो भगवानलाई पनि थियो होला त्यतिबेला। तिमिले जसरी मैले पनि मेरा दु:खहरुलाई जिन्दगीको नयाँ पहिचानको रुपमा स्वीकार गर्न सिकेको छु, भोलीको जिन्दगी रहन्छ वा रहदैन तर आजमा रमाउन थालेको छु।
तिमी मेरो सम्पुर्णता थियौ र हौ पनि,जिन्दगी सहि तरिकाले बाच्ने प्रेरणा तिमिले नै मलाइ प्रदान गरेकी थियौ,जे नहुनु पर्ने थियो त्यो भयो त्यतीबेला त्यो मेरो बाध्यता भन्ठान वा तिमिले सिकाएको संस्कार। तिमी नै भन्थ्यौ नी जीवन पूर्ण हुन सुख र दु:ख को स्थान बराबर हुनुपर्छ हो आज यही जीवन पूर्ण हुने क्रममा एउटा इट्टा त थपिएको छ तर मेरो मनले दु:ख रोज्न थालिसकेको छ यतिलाई दु:ख नमानेर। जिवनको यो अथाहा घुम्तिमा कति मोडिनु पर्छ मलाइ कुनै प्रबाहा छैन समयले लुटेको त्यो हाम्रो अधुरो खुशी फिर्ता लिनालाई अनी तिम्रो बस्तिहरुमा फेरि फर्किनलाई। मलाई विश्वाश छ तिम्रा पाइलाका डोबहरु पछ्छ्याउदै तिमीलाई भेट्न आउँदा तिम्रा मनले मलाइ सहर्ष स्वीकार गर्नेछ, तिम्रा बस्तिका ढोकाहरु मेरा लागि खुला रहनेछ। स्वतन्त्र पंक्षी जस्तै फेरि हामी सगै खुल्ला आकासमा एकैसाथ उड्ने छौ त्यो परको क्षितिज चुम्नलाई।