Tuesday, March 01, 2016


SHREE ANNAPURNA SECONDARY SCHOOL

 
La scuola si trova  Villaggio CHHAPTHOK nella comune di KHARI. CHHAPTHOK si trova circa 130 km da kathmandu nella provincia di Dhading zona centrale del Nepal.
Il sistema scolastico in Nepal si divide in due cicli. Il ciclo di base ed il ciclo superiore. Il ciclo base comprende la scuola elemetare(1-5) e la scuola secondario(6-8) o(9-10). La scarsità di risorse ,la qualità delle personale scolastico, ingiustizie sociali(sesso, appartenenza  alle caste, classi di reddito) che rendono difficile dare un instruzione di qualità, e stanno diventando una sfida non solo per mio villaggio ma anche tutto in Nepal.

In Nepal un comune è costituito 9 piccoli villaggi. Questa scuola studiano circa 300 ragazzi di 2 villaggi. Si studia fino 10° anno.  Ci sono una decina di  insegnante e una persona per il servizio. La scuola è statale pero maggior parte di insegnante fanno un lavoro precario. Due piccoli villaggi ha quasi 2000 persone. Ogni casa si da una cifra volontario per pagare i salario di qualche insegnate ogni anno perché la scuola è statale pero non vengono pagati tutti insegnati da stato. Ci sono alcuni insegnanti che viene pagato da stato e ci sono alcuni che devono gestire le persone chi manda far studiare i loro figli.
Quasi 99% di popolazione si vive nella agricoltura. Ogni famiglia ha i suoi campi dove si coltiva Riso, Mais, milio e si produce quello che hanno bisogna tutto l’anno. Naturalmente chi non ha i campi sufficiente per produrre quello che serve tutto l’anno deve comprate da mercato o da chi produce più di quello che serve. Ogni famiglia ha qualche animali come Buffalo, mucca per latte e anche per coltivazione. Le caprette, le pecore, le galline per carne. Ci sono alcuni persona che fanno un lavoro statale per es. insegnante, polizie , soldati ecc.
 
La vita di villaggio sta cambiando rapidamente da qualche anno. Molti giovani stanno lasciando villaggio in circa di lavoro o per motivo di studio verso capitale o fuori del Nepal. Maggior parte di giovani (Maschi) stanno andando via da villaggio per dare una vita un po’ più comoda e mantenere studi di suoi figli o per dare una vita dignitosa alla sua famiglia economicamente. Tanti giovani sono andati via da villaggio a paese Arabia per lavorare pur sapendo che la ce una vita dura, un lavoro rischioso e faticoso, trattano come una bestia sul lavoro e guadagnando molto poco rispetto quello che fanno. Il villaggio sta diventando solo di donne, bambini e anziani.
 
Quasi tutto le persone che vivono nel mio villaggio seguono la religione Hindu e buddista. Comunque sotto punto di vista religioso ce pura armonia sociale. Pero esiste ancora il problema di casta. Maggior parte di matrimonio sono combinano ancora la famiglia. Non possono sposare tra diversi caste o tu poi anche sposare pero sei già fuori dalla società specialmente se ti sposi una ragazza/o di basso casta rispetto di tuo casta. Però i giovani stanno ignorando le divisione di caste. Hanno cominciati sposare tra diverse caste anche se questo percentuale è molto bassa e ci vorrà anni per avere un cambiamento drastico.

Il mio villaggio non esiste proprio il servizio sanitario. Se qualcuno si mala deve spostare ospedale della Provincia o Capitale. La parto viene ancora a casa. Ci sono tante donne ancora vittime di parto in mancanza di servizio strutture adeguate, credenza tradizionale, mancanza di educazione ecc.
La strada o percorso in terra battuta per raggiungere mio villaggio esiste. Però la mancanza di manutenzione si vede la scarsità e pericolosità di trasporto. Durante il periodo di monsoni(giugno-agosto) non riesce proprio raggiungere villaggi da un autoveicolo.
Il 25 aprile il Nepal e colpito gravemente da devastante terremoto di magnitudo 7.9 facendo perdere migliaia di vite umane, distruggendo migliaia di edifici e palazzi storici. Anche la scuola SHREE ANNAPURNA SECONDARY è colpito gravemente. Alcuni aule sono diventati briciole di polvere da pochi secondi. La struttura di scuola non alleggiabile per studenti per studiare. Ecco  qua ci sono alcuni foto di scuola dopo terremoto di 25 aprile. 

aula distrutta




 








Il preside e una perona di villaggo stanno osservando la aula distrutta

 La mura della scuola dopo trremotto di 25 aprile
 
 
 


 







bagni crollati



 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 


NUMERI DI STUDENTI della scuola

ASILO : 25  , PRIMO : 12   ,SECONDO : 15  ,TERZO : 18

QUARTO : 22   ,QUINTO : 24   ,SESTO : 22   ,SETTIMO : 25

OTTAVO :26    , NONO : 27     , DECIMO : 24


 

 



Wednesday, April 10, 2013

नयाँ बर्ष नयाँ हुन सकेको छैन

 नेपाली नयाँ बर्ष २०७० को शुभकामना सम्पुर्ण मित्र,मान्यजन र शुभचिन्तकहरू प्रति। तपाइहरूको यो बर्ष सुखद बनोस्।
 
शुष्क शुष्क हावाको बहकाइले
भञ्ज्याङलाई हिर्काउदा
मधुर बेदनाको गाठो फुकाउदै
काफल पाक्यो चरीले बिरह सुनाउदा
अनि मलाइ स्मरण हुन्छ
कल्पनाका तरङ्गहरुमा हराउछु
यस्तै बशन्त बोकेर त्यो
मिठो नयाँ बर्ष भित्रिएको थियो!
 
बशन्ती मुना हातमा खेलाउदै
लालटिनीको थोरै प्रकाशसग
हामिले मन साटेका थियौ
दुई मुटु एक गरि बाटेका थियौ
हो तिमिसग बिताएको अतित भित्र
म आज पनि पागल बन्छु
एक्लै रामाउछु
एक्लै गुनगुनाउछु स्मरणमा
किनकी म भित्र
तिम्रो गहन स्‍मृति बाँकी छ
अझै त्यहि बशन्त,
त्यहि मिठो नयाँ बर्षको झझल्को
जुन बेला
भएको थियो हाम्रो मिठो मिलन!!
त्यहि बशन्त र त्यहि नयाँ बर्षसगै
हामि फुलेका थियौ
हर्ष र उमंगका बासनाहरूले सजिएर
भबिश्य फलाउने सपनामा
तर
समय सगै तिमी निष्ठुरी बन्यौ
बिश्वासका पर्खालहरू ढले
खरानी नै बन्ने गरि मन जले
तिमी अबुझ बन्यौ
त्यसैले,
आज न तिमी छौ
न मलाइ नै राख्यौ
यँहा यतिखेर फेरि अर्को बशन्तसगै
नयाँ बर्ष आएको छ रे
किमार्थ!
रङ्गिचङ्गी फुल्फुलाउने बशन्त पनि
एकोहोरो बनेर टोलाएको छ
बहुलाएको छ, बैरो भएको छ
कसैको पुकार सुन्न नसक्ने भएको छ
म उस्कै छेउमा
अतितका गाँठाहरू फुकाउदै
एक्लै रोइरहेको छू!
गला छोएर तिम्रो कसम फेरि,
यो नयाँ बर्षले मेरो लागि
न खुशि बोकेर आएको छ
न कुनै पिंडाको खात!
बस यति हो,
नयन भने फेरि भिजाइदिएको छ
नयाँ बर्ष नयाँ हुन सकेको छैन!
 
 
 
 
 
 
 
 
 











 

Saturday, March 30, 2013

जाबो एक चुम्बन



पूजा गरे, प्राथना गरे
भगवानसग
हाम्रो प्रेम अजर, अमर रहोस् भनेर
कर्तब्य भुलिदिए
दायित्व बिर्सिदिए 
जीवन उनकै लागि भनेर
तर,
उनी भने मसग
चाहाना गर्दो रहेछिन
जाबो एक चुम्बन!


मन पुरै खोलेर
पहिल्यै भनेको भए
धेरै चुम्बाहरू बर्षाइदिन्थे
सारा शरीर ओठका नीला डामले
कतै खाली नहुने गरि

छताछुल्ल पोखिन लागेको बेला
कति जतन गरि जोगाइ राखे
संकटको घडिमा
ज्यानै बाजी थापेर आफै अगाडी पसे
बेदना र पिंडामा छटपटाउदा  
मलम पट्टी लगाए
आफ्नो सर्बस्व गुमाए
न उनलाई पाए
न अरु केही आफ्नो बनाए
हुन त!
 के नै गर्ने हो र?
जाबो  एक चुम्बन त दिन नसक्ने
नामर्दले !!

सलाइ कोरेर बारुद नसल्कदै
खरानी बने झै
जादुमय देखासिकी प्रेम गर्ने यो बेला
भमराले फूल नभै
फूलले आफै  भमरा खोज्ने समय
पोलेको घाउले होईन
आगोले मलम खोज्ने यो २१ औ शताब्दी
समयले मारेको फड्को
बिज्ञानले गरेको प्रगति
डार्बिनका,
बाँच्नको लागि संघर्ष
अनि सक्षम नै बाँच्ने भन्ने सिद्धान्तले
को भन्दा को कम भन्दै
भिडहरू माझ सक्षम बन्ने उत्तेजनाले
मेरी प्रेमिकालाई पनि छोयो होला
त्यसैले,
कलीको यो लिलामा
मेरी उनीको पनि के दोष
लाटो त मै हुँ
मुर्ख त मै हुँ
लाक्षी, लोभि पनि मै हुँ
जाबो एक चुम्बन दिन नसक्ने!!!





 





 


 

Saturday, February 16, 2013

३ मुक्तक



आँखाको नानीमा सजाएको छू
बिझाउने कसिंगर नबनिदेउ
मुटुको ढुकढुकिमा लुकाएको छू
मुटु चुडाएर नभागिदेउ!
 
 
आफूलाई भन्दा बढी माया गर्छु
निष्ठुरी मलाइ नठान
आफ्नो सम्झि विश्वाश गरेको छू
पागल कहिल्यै नभन!!
 
 
जिन्दगीको सहयात्री तिमी नै हौ
बीच बाटोमा नछोड
हरपल दु:खमा साहारा खोज्दै छू
मन मुटु अन्त नमोड!!!
                              -सरु

Friday, June 29, 2012

समयको ब्यस्थता, युरो २०१२ को चहलपहलले गर्दा ब्लग अपलोड ठप्प भएको छ। डायरीको पानाभित्र सजिएर रहेको २०५८-५९ तीर रचित यो कबिता सम्पुर्ण साथीहरू माझ  पस्केको छू।


बिहानको सूर्यको पहिलो किरणले
सगरमाथाको शिखर चुम्न छाडेको छ
धर्तिमताको काखमा छरिने लालीमाहरू
आज रगतमा  परिणत भएको छ
जब,
मिर्मिरे उज्यालो निम्ताउदै
पुर्बी क्षितिजबाट सबका घर दैलोमा
प्रबेश गर्थिन लालीमा
कति स्वर्णीम थियो
ती मीठा कथा कहानी जस्ता लाग्ने
यथार्थताहरू!
तर बर्तमानमा दन्ते कथा बन्दै छन्

जब
लालीमालाई बिदाइ गर्दै
रातको आगमनलाई स्वागत गरिन्छ
तब सब नेपालीका मन
त्रासले त्राही त्राही बन्छन
बिहानी हुन्छ फेरि
अखबार समाउछु
लालीमाहरू रगत बन्छन
रगाताम्मै हुन्छन् यी हातहरू
अक्षरहरू पड्किन्छन
गोली निस्कन्छ कलमका टुप्पाहरूबाट!

शायद!
आजको लालीमा सगै
सबैले कर्तब्य नबिर्सी
अधिकार मात्र नभनेर
गल्तिको प्रायश्चित गर्दै
अघि बढ्न नसक्ने हो भने
भबिश्यले  तिमी,म र उनी
कसैलाई माफि गर्ने छैन,
भोलिको लालीमा पुर्बी क्षितिजमा
कसैका नयनले देख्ने छैन
सगरमाथा भासिने छ,
बिरताको ईतिहास मेटिने छा
पुन: यस देशमा
मेरो सुन्दर यो धर्तिमा
लालीमा छाउने छैन!